Een goed ding Mikey stond in alle kranten

Vrijdag kwam de vierde cd uit van de Haagse boyband op weg naar volwassenheid Di-rect. Hannah Wagendorp (15) en Merle Nootebos (16) spraken met zanger Tim en gitarist Spike....

Het is dinsdag, 5 over 4 in het Vondelhotel in Amsterdam. We staan voor de hotelkamer waar zanger Tim Akkerman (26) en gitarist Frans ‘Spike’ van Zoest (23) van Di-rect de hele dag interviews geven. Uit de kamer komen de zachte klanken van het nummer A Good Thing. Op de gang wordt het steeds stiller. Dan stopt de muziek en zwaait de deur open.

‘Kom maar’, zegt pr-man Jaap Stolk van de band.

We ploffen neer op een witte bank. Tim vraagt wat we willen drinken. Water. En Spike?

‘Is dit het laatste gesprek? Doe dan maar een biertje.’

Een nieuwe cd, een theatertour, als eerste Nederlandse band in Second Life.

Di-rect is terug.

Tim: ‘Mag ik júllie wat vragen? Is dit jullie eerste stuk?’

‘Ja.’

Tim: ‘Kicken.’ We hebben doodsvragen bedacht voor als het gesprek doodloopt.

Spike: ‘Ik heb laatst ook mijn eerste interview afgenomen, echt shiiiit. Interviews geven is geen probleem, ik lul wel, maar afnemen is echt totaal anders. Ik ben wel benieuwd naar de doodsvragen.’

Wat was jullie leukste optreden ooit?

Tim: ‘Er zitten zo veel leuke bij, maar op mij heeft Indonesië de grootste indruk gemaakt. Andere kant van de wereld, ik was nog nooit het vliegtuig in geweest en ook niet naar de andere kant van de wereld. We werden daar als helden ontvangen.’ Spike: ‘Voor mij is het Pinkpop 2005.’Waarom?

Spike:‘Was gewoon supervet.’

Tim: ‘Dat ging echt goed.’Was dat met Wibi Soerjadi?

Tim: ‘Ja.’

Dat was de doodsvraag.

Vinden jullie dat jullie zijn veranderd sinds het begin van Di-rect?

Tim: ‘Verandering is een groeiproces. Je kunt niet verwachten dat iemand de ene dag de Donald Duck leest en de volgende het NRC of in jullie geval misschien de Volkskrant. Mijn interesses veranderen, op muzikaal vlak ontwikkel ik me. Maar ik heb niet het gevoel dat ik mezelf belangrijker vind dan dat ik dacht dat ik was.’

Spike: ‘Ik begon met Di-rect toen ik 15 was.’

Tim: ‘Hij was nog heel lief.’

Spike: ‘Een mens verandert sowieso sterk tussen de 15 en 22. En ik zat in die jaren ook nog in een rockbandje. Ze zeggen dat je in de puberteit het meest verandert, dus ja, ik ben veranderd tijdens Di-rect maar dat is logisch, ik ben een eh * volwassen kerel geworden.’

Tim: ‘Baard in de keel.’

Spike: ‘Wat je zegt, je hoort het aan mijn stem. Er zijn wat biertjes en pakjes sigaretten ingegaan dus dan krijg je automatisch een zwaardere stem. Baard in de keel, goh wat een mooi leven, verdomme.’

En dan zit je tegenwoordig bij optredens ook nog rustig op een kruk in het theater in plaats van op en neer te springen op het podium.

Spike: ‘Heeft allebei z’n charme. Bier is ook gezellig, maar in het theater is het een heel andere wereld. Ik vind het wel leuk dat de rock ’n roll van de festivals er ook in het theater is. Daar staan wel stoelen, maar de mensen gaan wel staan en springen. Dat is echt kicken weet je. Dat het geen suffe bedoening wordt. Want uiteindelijk moet het gewoon een gezellige boel worden met Di-rect.’

Toen wij jullie zagen in het theater van Maassluis, waren er ook opa’s, oma’s en kleine kinderen.

Spike: ‘Ja! Opa’s en oma’s, hele families. Dat vind ik leuk aan een theater, jong, oud, man, vrouw, het maakt niet uit. Kijk, voor mij is muziek gewoon kunst. Net als een schilderij. Iemand van tien kan een schilderij mooi vinden en iemand van zeventig kan een schilderij mooi vinden. Het is niet leeftijdsgebonden.

‘Zo zie ik het ook met muziek. In principe is er geen verschil. Alleen bij schilderijen denken ze niet in hokjes. Ik vind dat muziekcritici ook meer zo zouden moeten denken. Het is allebei kunst, alleen muziek wordt voor mijn gevoel te vaak in een hokje geplaatst.’

Was het speciaal de bedoeling om met de theatertour een ouder publiek te bereiken?

Tim: ‘Je hoopt natuurlijk een groep aan te spreken die onze muziek óók leuk vindt, maar die niet zo snel naar een festival of concert zou gaan. Maar we gingen niet het theater in om onze doelgroep te vergroten. Het is leuk dat het erbij komt, want het had ook anders kunnen uitpakken. Mensen hadden het ook níet leuk kunnen vinden om anderhalf uur op een stoeltje te zitten.

‘Het mooiste van de theatertour vind ik, dat je geneigd bent het anders te doen dan op bijvoorbeeld festivals. Daar doe je continu hetzelfde en op een gegeven moment sluipt er toch saaiheid in. Je gaat op de automatische piloot.’

Op 31 januari waren jullie de eerste Nederlandse band op Second Life.

Tim: ‘Het is uniek dat je daar als eerste staat. Onze bassist Bas is erg met internet bezig. Het is een nieuwe wereld, een nieuw medium en we zijn altijd vooruitstrevend geweest. Wij proberen altijd wel nieuwe dingen. Het is goed voor het bandje en leuk om te doen.’

Hadden ze jullie gevraagd?

Tim: ‘Op een gegeven moment was er een aflevering van Zembla over Second Life en Bas en Spike zijn zich er toen in gaan verdiepen. Toen kwam Spike ook nog eens met een eigen karaktertje.’

Spike: ‘Ja, ik had een eigen poppetje. Dat kan je eruit laten zien zoals je wilt. Dus ik denk: ik ga lekker irritant doen. Ik had mijn poppetje heel klein gemaakt, een soort lilliputter met een heel groot hoofd. Ik was knalroze, met een héél grote neus en héél grote puntoren. En ik was kaal. Een soort van monster, met heel grote ogen. Ik liep overal heel hard rond te rennen. Maar ja, de lol was er snel af, je kan er niet zoveel mee. Ik heb zelf een heel leuk first life, dus ik hoef dat niet te zoeken in een second life.’

Tim Akkerman is 26 jaar en de oudste van Di-rect. Vorig jaar vertelde hij de andere bandleden dat hij ging trouwen en ‘het vaderschap in zou gaan’. Dat zorgde voor problemen binnen Di-rect.

Het was bijna gedaan met de band.

Tim: ‘Ik wilde een nieuwe combinatie vinden tussen Di-rect en mijn privéleven. In Nederland had ik nooit tijd om daarover na te denken, maar tijdens onze reis door Amerika voor Road Rally van MTV wel. Nadat we terugkwamen is Spike gelijk nieuwe dingen gaan schrijven. Die moeten door mij ingezongen worden.

‘Ik had toen net een huis gekocht. En elke keer schoof ik het een beetje op: ‘Kan het volgende week, dan heb ik wat meer tijd, ik ben nu te veel met mijn huis bezig.’ De druk werd steeds groter.’

Spike: ‘We zouden deze nieuwe cd vorig jaar zomer al uitbrengen.’

Tim: ‘Dat was de planning.’

Spike: ‘Op een gegeven moment werkten alleen Bas, Jamie en ik aan die plaat. Dat sloeg helemaal nergens op. Maar op het podium ging het vuurtje nooit uit. Dat is altijd blijven branden.’

Tim: ‘De energie was er nog steeds. Alleen lagen mijn prioriteiten op een gegeven moment te veel in de privésfeer. In de zomer van 2006 vertelde ik dat ik het vaderschap in ging en trouwplannen had en*’

Spike: ‘Shiiiiiiiiiiit.’

Tim: ‘Ik had een grote roze bril op. Dat ging ten koste van de band.’

Spike: ‘We waren bang om erover te praten, omdat het bij Tim misschien wel het laatste duwtje in zijn rug kon zijn om er helemaal mee te stoppen. Maar ja, je moet. Ik wilde gewoon een plaat maken, want die chemie op het podium was er nog wel. Godzijdank had Tim ook zoiets van hé, ik moet hier een vorm voor vinden. Zij feesten, ik lekker settelen. Dat moet je wel van elkaar accepteren.’

Tim: ‘We hebben altijd gezegd dat we zouden stoppen als een van ons eruit zou stappen. De chemie zit bij ons vieren. En dat is weer helemaal terug, dat gevoel. Plezier, daar zijn we ook mee begonnen.’

Spike: ‘Als Tim ermee was gekapt, dan was het klaar geweest.’

Tim: ‘Na het gesprek was de vibe weer terug. We realiseerden ons: fuck, we zijn echt onwijs hechte vrienden, nog net geen familie.’

Spike: ‘Nam Jamie ineens cavia’s. Fuck man, dacht ik. Als je prioriteit maar bij de band ligt, en niet bij de cavia’s.’

Met de nieuwe cd zijn jullie weer helemaal terug bij het Di-rect van de eerste twee cd’s.

Tim: ‘Wij stimuleren elkaar met nieuwe dingen. Op het vorige album hadden we een nummer met Wibi Soerjadi, en er stond ook een soort ska-liedje op, Webcamgirl.

‘Toen we in Amerika waren voor Road Rally waren we op onszelf en onze vier instrumenten aangewezen. Daarna vonden we dat de volgende plaat gewoon heel erg basic moest gaan klinken, een onwijze basic punk approach, van twee gitaren, een basgitaar en drums. Zo gingen we de studio in. We zijn supertrots op het eindresultaat.’

Spike: ‘We hebben bij elke plaat het maximale uit onszelf gehaald. Dat hebben we bij deze plaat ook gedaan. Daarom vind ik deze ook beter dan de vorige. Je groeit als muzikant en als songwriter. Muzikaal zit het beter in elkaar.’

Tim: ‘Op dit album zitten de nummers meer op één lijn. We bespelen samen vier instrumenten en dát willen we laten horen. Zonder extra arrangementen.’

Spike: Het laatste liedje dat we voor deze cd hebben geschreven was A Good Thing, in een half uur tijd. Deze plaat is waardevol voor ons. Hij heeft heel positieve energie. Ik krijg er kracht door.’

Tim: ‘Je hoort het eerlijke bandje waarmee we zijn begonnen weer terug.’

Spike: ‘Vinden jullie deze cd beter dan de eerste twee?’

Ja.

Spike: ‘Ik klink niet meer als Donald Duck.’

Waarom heeft de cd geen naam?

Spike: ‘Dat is een bewuste keuze, de vorige cd’s hadden allemaal een titel. Deze plaat is meer Di-rect dan de vorige drie. Juist omdat je niks anders hoort, geen synthesizers of andere externe instrumenten. Het is gewoon Di-rect, in de puurste zin van het woord. Dit is het, niets meer of minder. Dus daarom ook geen titel. Dit is gewoon Di-rect. What you see is what you get.’

Het is tien over vijf in het Vondelhotel. ‘Tijd’, zegt pr-man Jaap.

Hoe lang willen jullie doorgaan?

Spike: ‘Tot ik erbij neerval. Zolang het maar puur oprecht en uit het hart is.’

Meer over