Een frisse kijk maar graag wat meer lef

Suspect..

tilburg Eén van de grote freelance-curatoren, Eva Meyer-Hermann (die één van de openingstentoonstellingen van het Stedelijk Museum maakt) speelde onlangs op een discussiemiddag over ‘bemiddelaars’ in de kunst de advocaat van de duivel. De toename van zwervende tentoonstellingmakers zoals zijzelf ging haar als voormalige museumvrouw toch wel aan het hart, zei ze. De kennis over tentoonstellingen lekt weg bij de musea en van archivering is meestal geen sprake.

De Pont in Tilburg zet een goede stap door een tussenvorm te bezigen. Gastconservatoren Nikkie Herberigs en Imke Ruigrok werkten een jaar mee met de staf van De Pont aan onder andere de tentoonstellingen over David Claerbout en Bill Viola. Zo deden ze als jonge kunsthistorici museale ervaring op en De Pont kreeg hun frisse kijk in huis. Ze sluiten die periode nu af met een eigen presentatie in de Projectzaal.

Suspect heet het. Een presentatie over de invloed van het filmgenre film noir (kort gezegd: jaren veertig, zwart-wit, gleufhoeden, maffia, fatale vrouwen en schaduwen van luxaflex) op het werk van drie kunstenaars. Leuke insteek en aansluitend bij de wat bedachtzame, esthetische videokunst waar De Pont al jaren voor kiest.

Maar zowel De Pont als de twee gastconservatoren hadden best minder voorzichtig mogen zijn met deze finale. Drie werken, dat is gewoon een beetje weinig. Zo’n formele insteek vraagt om meer voorbeelden en verschillende invalshoeken. Als extraatje kunnen wel op zondagochtenden vier klassieke film noir-werken in de Filmfoyer in Tilburg bekeken worden maar ja, wie komt daaraan toe?

Het interessantste werk is The Undercover man (2008) van de veelbekroonde kunstenaar Rossella Biscotti. De kunstenaar vroeg een voormalige undercoveragent van de FBI, Joseph D. Pistone alias Donnie Brasco, mee te spelen in een werk rond zijn infiltratie bij de maffia (bekend geworden door de verfilming met Johnny Depp).

Pistone zei ja en wordt bijna dertig jaar na dato opnieuw verhoord door de kunstenaar, afgewisseld met originele geluidsbanden van de verhoren, telefoongesprekken en geheime video-opnamen van de gangsters. In zwart-wit en koele grijstonen, gesitueerd in kale kamers met zware slagschaduwen en met suggestieve close-ups van voorwerpen doet het inderdaad aan film noir denken.

Biscotti creëert bovendien verwarring door verleden en heden door elkaar te halen en goed en kwaad in elkaar over te laten lopen.

Een driehoeksverhouding is te zien in het vrij bekende A Vicious Undertow (2007) van Jesper Just en van de productieve Keren Cytter is alleen het kleine werkje Continuity uit 2005 te zien. Jammer.

Deze conservatoren hebben ideeën. Nu nog meer lef en meer ruimte.

Meer over