RECENSIEBouwgrond

Een flitsend nieuw depot bij Museum Boijmans van Beuningen is reden voor een flitsende film

Met de video Bouwgrond brengen vooraanstaande kunstenaars een ode aan Rotterdam.

Uit ‘Bouwgrond’: Conny Janssen Danst op het dak van het nieuwe depot van Museum Boijmans Van Beuningen. Beeld Ruben Hamelink
Uit ‘Bouwgrond’: Conny Janssen Danst op het dak van het nieuwe depot van Museum Boijmans Van Beuningen.Beeld Ruben Hamelink

‘Een cadeau aan de stad. Dus laten we uitpakken.’ Spokenwordartiest M laat er geen misverstand over bestaan. Hij is te horen in de film Bouwgrond, die donderdagavond in première ging op het YouTube-kanaal van museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam. Onderwerp van de film: het gloednieuwe depot van het museum, dat dit najaar zijn deuren opent voor publiek. De niet te missen, spiegelende ‘slakom’ in het Museumpark, ontworpen door architectenbureau MVRDV, moet een publiekstrekker worden in Rotterdam. M: ‘Dit is nog mooier dan het mooiste.’

De korte film, die aanvankelijk in filmhuis KINO vertoond zou worden, is dankzij deze jubelende toon simpelweg te zien als een chique reclamespot voor een van de nieuwste architectonische hoogstandjes van de stad. Maar de makers pretenderen meer, en zijn dat in sommige gevallen ook aan hun stand verplicht. Naast M zijn dat filmmaker Ruben Hamelink, muzikant Winterdagen (Mink Steekelenburg) die de compositie voor de soundtrack maakte, en dansers van Conny Janssen Danst.

Dit gelegenheidsverbond van Rotterdamse kunstenaars ziet Bouwgrond als een ode aan een stad waar bouwen en wederopbouw een belangrijk onderdeel vormen van de recente geschiedenis. De film laat zien hoe een kale bouwput, waar ‘zachtaardige heipalen’ de grond ingedraaid worden, verandert in een monumentaal bouwwerk. Een gebouw dat ten dienste moet staan van de inwoners van de stad (de vijf dansers van Conny Janssen Danst), die het ten slotte in bezit nemen.

De grote kracht van de nog geen tien minuten durende film is de stuwende compositie van Winterdagen. Deze schreef hij op uitnodiging van festival Parfum de Boemboem. Samen met M speelde hij het al eens in 2019 op de bouwplaats van het depot. Het is een grotendeels elektronisch muziekstuk, dat begint met koele, repetitieve pianoklanken en dat steeds voller en bombastischer wordt. Tegelijk zien we de bouwput veranderen in het spiegeldepot met een spectaculair uitzicht over de stad. De muziek onderstreept zowel de statuur van het unieke gebouw als de wat koude, zo niet kille uitstraling die het kan hebben op een gemiddelde winterdag.

Conny Janssen heeft haar dansers evenzo geïnstrueerd om klein te beginnen en naar het einde toe de bewegingen steeds euforischer te maken. Eerst dansen ze solo op herkenbare plekken in Rotterdam: de haven, het Centraal Station. Dan volgen duetten in de onafgebouwde kamers van het depot. Ten slotte danst de hele groep op het met bomen beplante dak en lijken ze te willen opstijgen.

Alle beelden die Ruben Hamelink geschoten heeft, zijn mooi en vlug achter elkaar gesneden, alsof het een videoclip is. Dat bouwt een mooie spanning op naar het einde. Maar het maakt de film ook een beetje oppervlakkig. De enkele verhaallijn – de bouw van het depot - wordt nauwelijks uitgediept, terwijl daar wel kleine aanzetjes voor worden gegeven. In een flits zien we kunstwerken uit de collectie van Boijmans voorbijkomen, zoals werk van Vincent van Gogh en Peter Paul Rubens. We zien heel kort andere naoorlogse architectuur uit Rotterdam. We vangen slechts een minuscule glimp op van de diversiteit van de inwoners van de stad. Wat meer tijd en rust had de film beter gemaakt als autonoom kunstwerk. Maar als visitekaartje voor het depot is het een succes.

Meer over