Een dag ADE: al zo veel gemist

Minimal uit Detroit, experimentele techno uit Berlijn en grote namen als Dave Clarke en Carl Craig – de nachtelijke uurtjes op Amsterdam Dance Event zijn het interessantst....

Uit het trappenhuis van het Amsterdamse zalencomplex Felix Meritis waaien flarden housemuziek. Liggend in een witte loungebank wisselen drie jongemannen met flitsende petjes en wijde broeken platen en cd’s uit. Verderop luistert een dame in sexy jurkje met swingende hoofdbewegingen naar een koptelefoon.

Je zou het niet zeggen, maar toch worden er van donderdag tot en met zaterdag keiharde zaken gedaan op het Amsterdam Dance Event (ADE), de beurs voor dj’s, platenbonzen, clubeigenaren en boekingsagenten. Met meer dan 1.700 bezoekers kan er gerust gesproken worden van een volwassen industrie. Het ADE is daarmee een van de grootste beurzen in zijn soort.

Overdag spijkeren de danceprofessionals hun kennis bij met workshops als ‘Focus on Eastern Europe’ of ze laten zich inspireren door een lezing van Ben Liebrand (een dancelegende vanwege zijn radioshow In the mix op Hilversum 3). Ook populair: de meet and greet onder het genot van biertje of joint.

Het interessantste programmaonderdeel is echter in de nachtelijke uurtjes, waar vijftigduizend bezoekers op afkomen. Niet voor niets is de slogan waarmee het ADE zich aanprijst: ‘3 dagen, 30 clubs en 300 dj’s’. Met als klapper de dj-set van dj Tiësto, amper hersteld van zijn hartaandoening, zaterdagavond in Paradiso.

De aftrap is donderdagavond in Amsterdams nieuwste aanwinst, de Flexbar op de Westergasfabriek met een avond in het teken van Berlijn. Veel electro en minimal dus, in dit geval verzorgd door dj T en de rest van de stal van zijn platenlabel Get Physical. Zeer effectief voor de dansvloer maar wie aan de kant blijft luisteren, krijgt toch het gevoel dit allemaal al eens eerder, en nog beter ook, te hebben gehoord.

Bijvoorbeeld diezelfde avond nog bij Robert Hood in de Melkweg. Deze Detroit-veteraan laat horen dat minimal ook hartverwarmend en opwindend kan zijn, in tegenstelling tot de introverte en meer experimentele Berlijnse variant. Al scheelt het misschien ook dat de Melkweg dan al is voorgegloeid door de melodieuze percussie-techno van stadsgenoten Octave One.

Na deze warme douche van subtiele minimal en funky techno uit Detroit wordt het zwaardere sloopwerk verricht door Dave Clark, de technisch hoofdbegaafde dj die als weinig anderen in staat is een dansvloer te mennen en te sturen maar daarbij nog weleens vervalt in kil en zielloos gebeuk. Aan het eind van zijn optreden is de tijd al even onverbiddelijk weggetikt als Dave Clarks beats, waardoor het te laat is voor bijvoorbeeld de zwoele clubhouse van Masters At Work, de vrolijke rock ’n’ rave van The Glimmers, of de oppeppende techhouse van Josh Wink.

Zo veel gezien al en zo veel gemist ook; en dan is het ADE pas een avond oud. Of eigenlijk twee, want woensdagavond bracht een handvol artiesten een ode aan Robert Moog. De uitvinder van de legendarische synthesizer zou hoofdgast zijn, maar overleed vorig jaar.

Maar het zijn niet alleen zulke legendes die het ADE van glans voorzien. In kleinere zalen komen ook meer experimentele projecten aan bod. Zo verzorgt techno-dj Carl Craig donderdagavond een onderdeel van Rocket Cinema, een serie filmvertoningen tijdens het ADE waarbij dj’s filmbeelden van een nieuwe soundtrack voorzien. Carl Craig zet abstracte maar jazzy techno achter The Network, de klassieker van Sidney Lumet met een kritische kijk op het fenomeen televisie. Dit pakt soms ronduit irritant, soms fascinerend uit maar het is geen moment zo hilarisch als de dj die even later een Tom & Jerry-cartoon van een pompende beat voorziet.

Meer over