Een bescheiden, maar rijke karakterschets van het benauwende leven van een jonge barones

Une vie is een bescheiden, maar rijke karakterschets, en de soepele, nauwkeurige manier waarop Stéphane Brizé vertelt, verdient alle lof. De regisseur weet een levensoverzicht te filmen als één vloeiende beweging.

Une Vie. Beeld
Une Vie.Beeld

Zelfs de manier waarop de jonge barones Jeanne in de openingsscène van het fraaie, sensitieve karakterdrama Une vie de plantjes in de tuin van haar vader bewatert, wordt voor haar geregisseerd. Iets hoger, die gieter. Ja, zo is het goed.

Later, wanneer haar ouders voor haar neus haar aanstaande huwelijk met burggraaf Julien bespreken, wordt Jeanne buiten het gesprek gehouden. De camera houdt ondertussen haar ouders buiten beeld en filmt alleen Jeanne, die luistert met weggedraaid hoofd en gesloten ogen.

Une vie

Drama (****)

Regie: Stéphane Brizé

Met: Judith Chemla, Swann Arlaud, Jean-Pierre Darroussin, Yolande Moreau, Nina Meurisse

119 min., in 20 zalen

Une vie is gebaseerd op de roman Une vie ou l'humble vérité van Guy de Maupassant uit 1883 en beslaat zo'n dertig jaar uit het leven van het hoofdpersonage, ergens in het begin van de 19de eeuw. Op papier heeft Jeanne het goed, als kind van een steenrijk gezin, maar in werkelijkheid leeft ze als een gevangene: alles is voor haar vastgelegd. Naarmate de tijd verstrijkt en haar echtgenoot zich ontpopt als notoir onbetrouwbaar, zoekt Jeanne toevlucht in haar hoofd, waar zonnige herinneringen en geloof in een schepper hoop brengen in de dagelijkse somberte.

Regisseur Stéphane Brizé nodigt je uit ook in haar hoofd te kruipen, met subliem getimede en haarscherp gemonteerde geluidloze flashbacks, die in korte flitsen Jeannes gevoelswereld blootleggen. Nieuws over een affaire tussen Julien en dienstmeid Rosalie wordt bijvoorbeeld gevolgd door een korte, gelukkige herinnering van Jeanne aan Rosalie, waarmee Brizé in luttele seconden en zonder woorden een complexe, ambigue emotie verbeeldt. Une vie staat wat dat betreft haaks op Brizés felrealistische vorige film La loi du marché, over de gewetensnood van een supermarktbeveiliger, waarin hij zijn personages juist op een afstand bestudeerde.

Cameraman Antoine Héberlé (Paradise Now) draait alles in smal, haast vierkant formaat, wat in dit geval het gevoel van eenzaamheid en opsluiting versterkt. Die subjectieve vertelvorm werkt in de hele film door. Omdat de flashbacks zo natuurlijk aanvoelen, valt het ook nauwelijks op als het verhaal een aantal maal een forse tijdssprong vooruit maakt. Waar een levensoverzicht in film steevast het risico loopt te vervallen in een statische hoofdstukstructuur, daar filmt Brizé het verloop van tijd als één vloeiende beweging.

Zodoende maakt hij vrijwel ongemerkt inzichtelijk hoe het leven Jeannes karakter in de loop der jaren fundamenteel verandert. Hoe ze haar zoon opvoedt als reactie op de gebreken in haar eigen leven, dat ook. En hoe tijd oude wonden heelt en nieuwe creëert.

Une vie is een bescheiden, doch rijke karakterschets, en de soepele, nauwkeurige manier waarop Brizé vertelt, verdient alle lof.

Meer over