Een beetje helden eren

De Kaiser Chiefs uit Leeds zijn, zoals de Engelsen zeggen, 'this years Franz Ferdinand': de nieuwe hoop van de Britpop....

Dat er iets veranderd was, merkte Ricky Wilson een paar weken geleden in zijn buurtsuper in Leeds. Hij had toiletpapier nodig, reed met z'n winkelwagen langs de schappen en voelde dat hij werd gevolgd. 'Met grote nieuwsgierigheid werd er naar mijn boodschappen gekeken, niet door één, maar door wel drie jongens en meisjes. Ze vonden het blijkbaar erg interessant welk merk papier ik kocht. Ik hoorde door het gegiechel heen mijn naam en de woorden Kaiser Chiefs en wist: niets is meer hetzelfde.'

In de kleedkamer van de concertzaal Carling Academy in Liverpool bereidt Wilson zich voor op het vijfde optreden van de derde Britse tournee van de Kaiser Chiefs dit jaar. 'Eigenlijk hebben we het afgelopen half jaar alleen maar opgetreden. Engeland, Amerika en opnieuw Engeland. Op 30 april doen we onze laatste show hier op een festival in Londen en dan hup op de boot naar Amsterdam. Vermoeiend? Ja, maar we hebben er acht jaar op gewacht'.

Ricky Wilson, zanger van de Kaiser Chiefs voelt de pijn van een gebroken enkel, een paar weken eerder opgelopen in Seattle, niet meer als hij op het podium staat. De arts had hem rust voorgeschreven, maar dat komt nu even niet uit: er was een album te promoten in de Verenigde Staten, er stond een flinke tournee gepland langs de grotere Britse popzalen. En daartussendoor komen interviews met Europese journalisten, want iedereen wil iets van de Kaiser Chiefs, wier album Employment, dat in Groot-Brittannië de toptien haalde, en net in Nederland is verschenen.

Kijk, zegt drummer Nick Hodgson, tevens liedjesschrijver van de band, 'het lag in de bedoeling Employment eerst alleen hier in Engeland uit te brengen. Onze singles Oh My God en I Predict A Riot waren al hits en we volgden de ouderwetse strategie van eerst het eigen land veroveren en dan de rest van de wereld.' Maar de Kaiser Chiefs gebeurde hetzelfde als met Franz Ferdinand vorig jaar. 'Amerika begon al aan ons te trekken, toen we in Engeland net de tweede single uit hadden. Dan kun je zeggen: eigen land eerst, maar waarom eigenlijk? Zo vaak krijg je de kans niet iets in de VS te bereiken.'

Dus maakten de vijf Kaiser Chiefs de grote oversteek, precies op het moment dat hun debuutalbum Employment verscheen, en de toptien veroverde. Een beetje als de geboorte van je kind niet meemaken, vinden de Kaiser Chiefs nu, maar het enthousiasme waarmee ze in de Verenigde Staten werden onthaald, hadden ze niet willen missen. Hodgson: 'In Boston stonden we voor achthonderd man in een uitverkochte zaal te spelen, en iedereen zong Oh My G od al mee. En een van de grootste radio-stations, K-Roq, draaide I Predict A Riot compleet grijs. Kijk dan heb je een basis.'

Een basis die, zo erkennen ze, werd gelegd door Franz Ferdinand vorig jaar en Coldplay in 2002. Wilson: 'Zij hebben Amerika weer ontvankelijk gemaakt voor Britse gitaarbands. Hoe? Door gewoon zo veel mogelijk te spelen, iedere keer ook bij de meest onbenullige promotieoptredens in winkels. Door zich nergens te goed voor te voelen.'

Coldplay bereikte er een miljoenenpubliek mee, maar ook het ruigere Franz Ferdinand boerde vorig jaar goed. Hun optreden vorig jaar op het South By Soutwest (SXSW) festival in Austin heeft de Amerikaanse markt opengebroken, menen ook de twee Kaiser Chiefs. En dus wilde de groep dit jaar op datzelfde festival zich op dezelfde manier profileren. Hodgson: 'En wij niet alleen. Ineens leken ze hier wakker te zijn geworden en vatte het idee post dat dé manier om jezelf als live-attractie te presenteren aan het buitenland, een optreden op SXSW is. Dus stonden in maart niet alleen wij er, maar ook de Bloc Party, Kasabian, Magic Numbers, Doves, Tom Vek en de Ordinary Boys. En iedereen deed zijn best naar elkaars shows te komen, want hoewel wij onszelf natuurlijk veel beter vinden dan de rest, misgunnen we niemand iets.'

De Britse invasie op SXSW was een noviteit. Het enthousiasme voor Britse gitaarpop is in Amerika sinds de Beatlemania veertig jaar geleden, niet zo groot geweest. Iets dat, meent Nick Hodgson, niet alleen voortkomt uit een toenemende professionaliteit en afnemende arrogantie van Britse muzikanten, maar ook door de diversiteit binnen de Britse popmuziek.

Hodgson: 'Neem Bloc Party, Kasabian en Kaiser Chiefs. Dat zijn drie totaal verschillende bands. Bloc Party is agressief en verbeten, Kasabian groovy en dansbaar en wij vrolijk sixties met een voorkeur voor meerstemmigheid, vermengd met alles wat Britpop zo leuk kan maken'.

The Beach Boys, The Kinks, Madness, Supergrass en vooral Blur hebben Employment in belangrijke mate beïnvloed, en de Kaiser Chiefs doen daar niet moeilijk over. Hodgson: 'Blur, en in het bijzonder hun plaat Pa r k l i f e , was elf jaar geleden, van een enorme invloed. Pa r k l i f e was eindelijk weer het bewijs dat goede muziek niet alleen uit Amerika hoefde te komen.'

Met Pa r k l i f e , geproduceerd door Stephen Street, brak Blur door. Het geluid op het debuut van Kaiser Chiefs doet, dankzij dezelfde producer, denken aan die plaat, terwijl het evenmin toeval is dat de Kaiser Chiefs hun debuut Employment noemden, waar dat van Blur Leisure heette. 'Leuk toch, een beetje helden eren', vindt Nick Hodgson, die Caroline, Yes schreef, als hulde aan Brian Wilson en diens Caroline, No. Als hij zelf niet hoeft te spelen, luistert hij de hele dag naar zoveel mogelijk popmuziek en struint hij platenzaken af naar cd's ter inspiratie. 'Britpop van alle tijden, stond inderdaad model voor Employment, en ik denk dat we daar goed in zijn. Maar in mijn hoofd ben ik er klaar mee.' Hij pakt een tasje van de plaatselijke Virgin-megastore en laat zijn oogst van deze dag zien: verzamelcd's van Snoop Dogg, The Stranglers en de Buzzcocks. Low van David Bowie ('Be My Wife is misschien wel het mooiste liedje dat ik ken'), Elton Johns Goodbye Yellow Brick Road en de tweede cd van Coldplay. Want: 'Ik wilde weten hoe die band op hun tweede plaat klonk. Kan ik misschien iets van leren.'

De Kaiser Chiefs heetten tot achttien maanden geleden Parva. Dat was een Amerikaans georiënteerde groep, want uit de VS kwamen volgens Hodgson en Wilson de beste bands. Maar met Parva werd het niets. 'En toen kwamen groepen als Kings Of Leon en Jet ineens bovendrijven en toen wisten we: dit kunnen we beter.' Een nieuwe naam, naar de Zuid-Afrikaanse voetbalclub waarvan Leeds United verdediger Lucas Radebe afkomstig is, gevolgd door een eerste Kaiser Chiefs-song, Oh My God. Zo begonnen de jongens aan een nieuwe carrière, en door het succes van Franz Ferdinand wisten de vijf vrienden dat ze op de goede weg waren. 'Elke tien jaar grijpt de Britse pop weer terug naar zijn glorietijd, wij doen dat nu.'

En het publiek is klaar voor deze renaissance, zo blijkt die avond in een volgepakte Carling Academy in Liverpool. Het publiek zingt kersverse liedjes mee alsof ze al jaren bekend zijn. I Predict A Riot ('watching the people get lairy/It's not very pretty I tell thee'), Oh My God ('I can't believe it I've never been this far away from home') en Everyday I love You Less And Less ('oh, and my parents love me/oh, and my girlfriend loves me') worden niet alleen onthaald als klassiekers, ze worden ook als zodanig gespeeld. De vijf Kaiser Chiefs eisen ieder voor zich de aandacht op, gedreven door drummer Nick Hodgson, die ook de rol van dirigent op zich heeft genomen. De feestelijkheid, de wijze waarop de na-na-na-na-na's en oh-oh-oh-ohs uit de refreintjes worden meegezongen en anticipatie (een aanzwellend ooooooooh) op de climax van Oh My God: alles is vertrouwd en tegelijk nieuw. Vertrouwd omdat we dergelijke taferelen herkennen van Blur tien jaar geleden, die op hun beurt weer refereerden aan Madness, XTX en The Jam van weer een decennium eerder. Maar ook nieuw, want het onvermoeibare elan waarmee Kaiser Chiefs op het podium staat, oogt fris zoals we dat lang niet hebben meegemaakt. Kaiser Chiefs bewijzen zich in Liverpool als, zoals ze in Engeland zeggen, 'this years Franz Ferdinand'. En het moet gek lopen wil Oh My God in navolging van Franz Ferdinands Take Me Out vorig jaar, deze zomer niet dé festivalhit wordt. n


Rock Werchter, van 30 juni t/m 3 juli. Met o.a. The Chemical Brothers, Faithless, Bloc Party, Gabriel Rios, The Mars Volta, Garbage, Nine Inch Nails, Rammstein, R.E.M., Snoop Dogg, Soulwax, Foo Fighters, Kane, Kraftwerk (www.rockwerchter.be).

Meer over