PicsFloortje Smit

Een autistisch meisje zoeken voor de hoofdrol van een autistisch meisje is nog niet zo makkelijk

Maddie Ziegler in de film Music van Sia.Beeld Filmstill

Floortje Smit, filmrecensent, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Geen discussie mogelijk, vonden de makers van Run. In hun thriller zit een van de hoofdpersonen in een rolstoel. Dus moest de actrice die de rol speelt ook in werkelijkheid in een rolstoel zitten, punt.

Tijdens hun zoektocht door heel Amerika bleken meerdere actrices-met-rolstoel talentvol en geschikt.

Even kijken op Instagram, om te zien wat ze allemaal posten. Leuke video’s, vertelde regisseur Aneesh Chaganty deze week in een interview. Van, bijvoorbeeld, een uitgebreide strandwandeling. Twee uur voor de auditie.

Nee, je mág er niet om lachen, maar het is natuurlijk ontzettend grappig, het idee van zo’n ambitieuze actrice die voor een auditie een rolstoel huurt en denkt dat ze daar mee weg kan komen. Die precies op die manier bewijst waar acteurs met een beperking al jaren op hameren: áls er al eens een rol is die voor hen geschikt zou zijn, pikken de acteurs met doorsnee werkende lichamen die willens en wetens in.

Een terechte klacht, maar ook een die soms weinig rekening houdt met de praktische omstandigheden. Neem bijvoorbeeld Stephen Hawkins, die in 2015 nog gespeeld werd door filmhunk Eddie Redmayne. Had dat een acteur in een rolstoel moeten zijn, of een met ALS, of allebei? Hoe duur zijn dan de aanpassingen op de set? Hoe verfilm je dan de periode waarin Hawkins nog kon lopen? En heb je commercieel gezien niet een naam als die van Redmayne nodig?

Deze week kreeg zangeres Sia ervan langs. Op basis van een teaser van een minuut van haar debuutfilm Music, over een autistisch meisje. Gespeeld door een actrice die níét autistisch is. 

U voelt hem al. Eerst ging Sia, die altijd uiterst sensitief is als het gaat om dit soort zaken, het nog keurig uitleggen op Twitter. Ze hád een autistische actrice gecast, maar die kon juist door haar beperking de werkomstandigheden op de set niet aan.

De kritiek bleef: dan had ze verder moeten zoeken. Cancellen die hap van die ignorante tuthola. Tot er iets in Sia knapte. ‘Misschien ben je gewoon geen goede acteur’, snibde ze tegen een autistische acteur. En: ‘Ik cast dertien neuro-atypische mensen en drie transpersonen, en niet als fucking prostituees of drugsverslaafden, maar als dokters, zusters en zangers. Fucking triest dat niemand de verdomde film nog gezien heeft. Ik heb het hart altijd op de juiste plaats gehad.’

Je ziet haar bijna voor je, bonkend met het hoofd op het toetsenbord.

Hopla, berichtje van wat sekswerkers: ‘Fucking prostituees? Hè, móét dat nou, Sia?’

Nee, je mag er niet om lachen, maar misschien is dat wel af en toe nodig om de druk er een beetje af te halen. 

Meer over