Review

DTRH: Flaneren langs een muzikaal buffet

Festival Down The Rabbit Hole had van de festivals afgelopen weekeinde de interessantste programmering, met een balans tussen rockklassiekers en avantgardisten.

Blaudzun fungeert vrijdagmorgen, spelend in een kooi die wordt voortgetroken door een tractor, als wekker op de camping en lokt de bezoekers mee naar het festivalterrein. Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Blaudzun fungeert vrijdagmorgen, spelend in een kooi die wordt voortgetroken door een tractor, als wekker op de camping en lokt de bezoekers mee naar het festivalterrein.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Vlak voordat Nederland in sluimerstand gaat, zijn overal de festivals losgebarsten. Een greep uit het overstelpende aanbod van het afgelopen weekend: Concert at Sea (Ouddorp), Parkpop (Den Haag), Awakenings (Spaarnwoude), Mundial (Tilburg), Roots in The Park (Utrecht), De Beschaving (Utrecht), Nomads (Amsterdam), ­Luminosity Beach Festival (Bloemendaal), Rock Werchter (Werchter, België) en Down The Rabbit Hole (Beuningen).

De programmering van die laatste, die fraai balanceerde tussen rockklassiekers en avantgardisten, was de interessantste van het afgelopen weekeinde. Maar de acts zijn niet alles. Je hebt de bands en je hebt de bezoekers. Als het goed is, weten de eersten met hun gedrevenheid, muziek en charisma de tweeden mee te krijgen in een maalstroom van emotie en energie. En het was goed bij Damien Rice, de vrijdagafsluiter van Down The Rabbit Hole. De Ierse ­singer/songwriter die vorig jaar een georkestreerd album uitbracht, is ook alleen met gitaar en effectapparatuur een meesterbouwer van geluid. Rice roert gitaar en stem tot een draaikolk waarin alles elkaar versterkt. Op het hoogtepunt een lawine van sonisch gruis en stotterend wit licht. Hier niets van die invoelende mag-ik-even-met-je praten singer/songwriters empathie. Rice spoelt als een oceaan over je heen tot je niets anders dan 'wat mooi' kunt prevelen.

Een hoger bewustzijnsniveau

Het was voor het eerst op het festival dat het opmerkelijk gedweeë publiek zich geheel liet meevoeren. Terwijl er genoeg oerkrachten in het werk werden gesteld om samen ­- publiek en acts - een hoger bewustzijnsniveau te bereiken. Patti Smith deed het met een uitvoering van haar debuutalbum Horses; Alabama Shakes met soulrock van de bebloede stembanden en Iggy Pop met nihilistische rock en dat kronkelende lichaam dat nog steeds de hele wereld lijkt uit te dagen.

Het werd beleefd enthousiast gewaardeerd. Toen Smith - in datzelfde jasje als op de hoes van Horses maar nu meer Eucalypta in vrijteijdskleding ­- het podium op kwam, werd ze warm onthaald. En ja, we spelden met zijn allen G-L-O-R-I-A en we zwaaiden en we joelden, maar de publieksreactie stond in geen verhouding tot die ontwrichtende katharsis van de hogepriesteres van punkrock. Het had er ook mee te maken dat Smith aan het eind van haar set opzichtig naar de gunst van het publiek dong en te veel opschoof naar peace, love and understanding.

Met Alabama Shakes gingen alle schuiven en de scheur van zangeres/gitariste Brittany Howard open. Smekend: 'Give me all your love.' Zij gaf alles, wij een beetje. Iggy deed zijn ding zoals hij het alleen kan met No Fun en ­I Wanna Be Your Dog , met de nodige uitwerking op het publiek. Tot buiten de tent werd er gedanst. En toch kon je je niet aan de indruk onttrekken dat het publiek al dat bijzonders ervaarde als 'mm, best lekker', om vervolgens door te flaneren naar het volgende hapje van het lopend muzikaal buffet.

Waar producer/dj Flying Lotus een set speelde die te wisselvallig was om de aandacht vast te houden. Waar die kwistig gestrooide kirretjes van trippy electrosirene FKA Twigs een beetje op een trucje gingen lijken, Ryan Adams gewoon traditioneel goed was en Roisin Murphy te lang in haar electrodiscogrooves bleven steken, waren de hoeders van de oerkrachten van rock en pop niet minder dan indrukwekkend.

Down the rabbit hole. De Groene Heuvels (Beuningen). 26 t/m 28/6

Meer over