Doug Sahm heeft postuum geen last van schmieren

Van de doden niets dan goeds, maar lang niet alles wat in het verleden van Doug Sahm op cd verscheen, verdiende dat ook....

Sahm, ook wel bekend als The Texas Tornado, was op de eerste plaats een aanstekelijke pleitbezorger van muzikale grenzeloosheid. Dit keer koos hij voor pure country, en dat pakt boven verwachting goed uit. Steelgitaar, fiddle en staande bas voeren de boventoon, het repertoire bestaat uit overwegend oude en nieuwe nummers van eigen hand. Doug Sahm is hoorbaar geïnspireerd door het genre, en weerstaat alle verleidingen van gemakzucht en schmieren. Een beter saluut had hij zich niet kunnen wensen. En wie bij wil dragen aan een Sahm-memorial in Austin: het adres staat op de cd.

Jason Ringenberg: A Pocketful Of Soul. Dixiefrog.

Doorgaans zijn artiesten aan het begin van hun carrière nog redelijk trouw aan de grondslagen van een genre, en dwalen daarna langzaam af om hun eigen stem te vinden. Jason Ringenberg bewandelt het parcours in omgekeerde richting. Met zijn band Jason and the Scorchers gold hij in de vroege jaren tachtig als een dwarsligger in Nashville, pleitbezorger van zoiets verwerpelijks als new wave-country.

Inmiddels is hij rechter in de leer dan de meeste countrymannen. A Pocketful Of Soul getuigt daarvan. De twaalf met zorg vastgelegde songs zijn (se mi)akoestisch gearrangeerd en hebben toch de swing en het venijn die kwaliteit van onzin onderscheidt. Dat venijn schuilt vooral in zijn stem, die nog steeds de agressie van een rockzanger heeft. Zelfs een loflied op zijn dochtertje Addie Rose brengt hij zonder vals sentiment tot een goed einde. Mooi ook dat hij Trail Of Tears aan de vergetelheid ontrukt - een dramatische ode aan soldatenvrouwen van de veel te vroeg ontbonden band Guadalcanal Diary.

Paul Burch: Blue Notes. Dixiefrog.

Zo'n beetje in dezelfde subdivisie van het countrylegioen bevindt zich Paul Burch. Hij is de man van de wezenloze vibrafoonpartijen, die de muziek van Lambchop uit het leven van alledag verheffen. Zijn eigen cd's ontvouwen dezelfde weidse vergezichten, maar zweven minder ver weg van de bronnen van de country. Zijn songs zijn coherent en klassiek van structuur. En als Burch al vreemde invloeden toestaat, komen die eerder uit de rockabilly of de swing. Knap zoals hij met eenvoudige middelen door alle nummers heen dezelfde sfeer van heimwee en verlangen weet vast te houden.

Cowboy Nation: A Journey Out Of Time. Shanachie.

Diversen: The Cowboy Tour. Rounder.

Het is een vreemd plaatje dat Cowboy Nation heeft gemaakt. Bij de eerste tonen denk je aan een remake van de sixties-hijghit Je t'aime moi non plus. De brommende samenzang op Back In The Saddle helpt je wat dat betreft uit de droom. Maar wat is het dan wel? In elf nummers wordt de sfeer van het wilde westen gereconstrueerd. Soms nogal levensecht in de stijl van Gene Autry, Roy Rogers of Tex Ritter, op andere momenten klinken ze als cowboys from outer space. Tony en Chip Kinman zijn de mannen achter dit project. De ene broer heeft een innemende bromstem, de ander zo'n snijdend geluid waarmee het goed jodelen is. Juist door de aarzeling tussen hommage en ironie blijft hun muziek intrigeren.

Hoe echte cowboys klinken, is te horen op The Cowboy Tour, een verzameling liedjes, gedichten en verhalen. Zingende cowboys kunnen nogal op de zenuwen werken. Ze zijn lang van stof, vertellen grappen met een lange baard en moeten daar dan zelf hard om lachen. Het aardige van deze tour de chant is dat hier cowboys uit alle windstreken zijn verenigd, dus ook uit Hawaii, Mexico en Portugal. Zo ontvouwt zich een wereldwijd netwerk van mannen met hoeden, die elkaar verstaan, ongeacht welke taal ze spreken.

Meer over