RecensieDonizetti Queens in Concert

Donizetti Queens is wat statisch om te zien, maar biedt heerlijke belcanto-zang

Met haar glanzende timbre en knappe verschijning is J’Nai Bridges de belichaming van glamour, maar zowel liefde als woede blijven gesluierd achter haar mooie zang.

Mezzosopraan J’Nai Bridges met dirigent Enrique Mazzola in Donizetti Queens in Concert. Beeld De Nationale Opera / Ben van Duin
Mezzosopraan J’Nai Bridges met dirigent Enrique Mazzola in Donizetti Queens in Concert.Beeld De Nationale Opera / Ben van Duin

De Tudor-trilogie van Gaetano Donizetti (1797-1848) werd niet als zodanig gecomponeerd. Maar ze gaan zo goed samen, deze opera’s over Engelse koninginnen uit het Tudor-geslacht. In Anna Bolena laat Hendrik VIII zijn tweede vrouw Anne Boleyn en haar mannelijke bewonderaars onthoofden. In Maria Stuarda stuurt Boleyns protestantse dochter Elisabeth I de Schotse koningin Mary naar de katholieke hemel. De rollende kop in Roberto Devereux behoort tot de graaf van Essex, Elizabeths gunsteling.

Vanaf volgend seizoen voert De Nationale Opera het drieluik in drie opeenvolgende jaren op, met dezelfde zangerscast. Het zondag gestreamde concert met aria’s uit de drie opera’s is een proeverij van het project van dirigent Enrique Mazzola en regisseur Jetske Mijnssen.

Ze hebben het niet makkelijk. De DNO-koorleden staan coronaproof verspreid in de hele zaal achter Mazzola, die op het podium voor het Nederlands Kamerorkest staat. Het leidt tot een diffuse koorklank. De solisten moeten uit elkaar geparkeerd blijven, met beperkte interactie tot gevolg.

Het orkest heeft daar weinig last van. De ouverture uit Roberto Devereux is vlot en licht gespierd. Dan, in schitterende avondjurken, wedijveren Marina Rebeka en J’Nai Bridges met elkaar om de liefde van Devereux, de wat vale tenor Ismael Jordi. Met haar glanzende timbre en knappe verschijning is Bridges de belichaming van glamour, maar zowel liefde als woede blijven gesluierd achter haar mooie zang.

De Letse sopraan Marina Rebeka. Beeld De Nationale Opera / Ben van Duin
De Letse sopraan Marina Rebeka.Beeld De Nationale Opera / Ben van Duin

Zelfs tijdens het duel met Maria Stuarda, als haar nicht haar uitscheldt voor bezoedelde bastaarddochter, blijft Bridges als Elisabetta erg beschaafd. Voor rillingen zorgt Marina Rebeka, niet alleen met fraaie sierkrullen en notenstralen, maar door aan maar liefst drie opwindende personages gestalte te geven. Al betekent belcanto ‘schone zang’, Rebeka begrijpt dat belcanto-rollen ook durf, drama en een flinke dosis uitzinnigheid vergen. Om nog maar niet te spreken van onbevreesd hoge noten.

Het programma eindigt met de hoogdramatische slotscène uit Anna Bolena. Alleen al om de verpletterende Rebeka te horen zingen, hallucinerend onderweg naar het schavot, maakt het kijken de moeite waard. Maar ook de bas Roberto Tagliavini als de overspelige Hendrik VIII en de geestdriftige Mazzola beheersen het belcanto-idioom uitstekend.

De wereldpremière van Maria Stuarda in 1835 werd uitgesteld nadat tijdens de repetities de Elisabetta de geacteerde beledigingen van de Maria hoogstpersoonlijk had opgenomen. De twee zangeressen gingen elkaar te lijf totdat de Elisabetta flauwviel. In Napels werd de opera verboden. Zover zal het in Amsterdam gelukkig niet komen, maar de ingrediënten voor drie vlammende, knetterende avonden zijn voorhanden.

Donizetti Queens in Concert

Opera

★★★☆☆

Met o.a. Marina Rebeka (sopraan) en J’Nai Bridges (mezzosopraan)

16/5, online vanuit Nationale Opera & Ballet, Amsterdam. Terugkijken via operaballet.nl tot 18/5 (19.00 uur).

Meer over