‘Dolly The Musical’ is een nepvertoning

‘Hoe heet deze stad ook weer?’, kirt Dolly Parton tegen haar publiek in de IJsselhal. ‘Zwollah? Helpen jullie eens!’ ‘Zwolle!’, roept de zaal behulpzaam....

Menno Pot

De vraag was wat ze dit keer zou gaan doen. In spijkerbroek country- en bluegrassliedjes zingen zoals de drie albums deden hopen die ze rond 2000 voor het Sugar Hill-label opnam? Of kwam de showbizz-Dolly langs, van die goedkope coverplaten?

Toen ze in witte glitterjurk bovenaan de trap in het decor verscheen, was het antwoord gegeven. Wat volgde was een voorstelling die Dolly The Musical had kunnen heten, en die in het Bellagio in Las Vegas beter had gepast dan in de IJsselhallen in Zwolle.

Voor wie Dolly Parton graag als countryzangeres beschouwt, en haar in één adem noemt met Emmylou Harris, was dat jammer. Maar ach: dan stel je je in op een avondje entertainment van een iets lager soortelijk gewicht. Kan ook leuk zijn, op zijn tijd.

En daar gingen we: via Jolene en I Will Always Love You naar het altijd feestelijke 9 to 5. Tussendoor vertelde ze verhaaltjes over vroeger en zo, en kwamen er wat gouden doden voorbij, wat niet altijd meeviel: de Janis Joplin-cover Me And Bobby McGee ging nog, maar dat onderonsje met een nep-Elvis was wel erg infantiel, en met John Lennons Imagine vloog ze écht uit de bocht. Dat was niet het ergste. Waarom zoemde dat microfoontje zo gruwelijk hard wanneer Parton een verhaaltje vertelde, maar was het geluid plotseling kristalhelder als ze zong? Het was hetzelfde microfoontje! En waarom bewogen haar halsspieren niet, zelfs niet bij de hardste uithalen?

Let op haar mond en de conclusie dringt zich langzaam op in al zijn pijnlijke onvermijdelijkheid: Dolly The Musical is playback. Vooraan, bij het podium, verdampt de laatste twijfel: er is geen sprake van dat dit live is. In de zaal leidde het hier en daar tot felle discussies. Hingen er daarom soms geen grote beeldschermen, zodat Parton voor de ongelukkigen achterin een klein wit stipje bleef?

Misschien dat Parton hiermee wegkomt in haar pretpark Dollywood, maar wie op een popconcert rekende en 70 euro voor een kaart neertelde, rest slechts als troost dat het met echte zang bijna net zo drakerig zou zijn geweest.

Meer over