albumrecensieGlowing in the Dark

Django Django is na vier albums nog altijd dat speelse, ongrijpbare bandje ★★★★☆

null Beeld

Een album van de Britse groep Django Django bevat minstens één meerstemmig gezongen poptoverbal die je blijft draaien, een sprankelend liedje als een dot kleurige knetterkauwgum.

Op het vierde album Glowing in the Dark is dat niet anders: Spirals kan moeiteloos wedijveren met Marble Skies (2018), First Light (2015) en Default (2012).

Na vier albums is Django Django nog altijd een band die speelse, ongrijpbare popmuziek maakt zonder ingewikkeld of kunstzinnig te doen, zoals in het verleden Super Furry Animals en The Beta Band dat konden (met de laatste band heeft Django Django een familieband: ‘Django Dave’ en ‘Beta John’ Maclean zijn broers).

De vanuit Londen opererende Schotten bewegen van dansbare electro (de titelsong) naar instrumentale krautrock (The Ark) en de popkant van de new wave (Headrush). Zodra de zang begint, zijn het toch bovenal popliedjes, soms verrassend klein (The World Will Turn).

Het blijft na een decennium aangenaam lastig om de vinger op Django Django’s charme te leggen, maar ze is er nog.

Django Django

Glowing in the Dark

Pop

★★★★☆

Because/Warner

Meer over