AlbumrecensieDixie Blur

Dixie Blur is een wonderschone liedjesplaat waar alles origineel samenvloeit ★★★★☆

Jonathan Wilson (45) is de afgelopen tien jaar een beetje een manusje van alles geworden in de Amerikaanse popmuziek. Hij deed productiewerk voor onder meer Conor Oberst en Father John Misty en speelde mee met Jackson Browne en Crosby, Stills & Nash. Zijn grootste klus was de wereldtournee met Roger Waters (2016-2018), waar hij tijdens het Pink Floyd-repertoire de zang- en gitaarpartijen van David Gilmour vlekkeloos imiteerde.

Alle klusjes zijn terug te horen op zijn soloplaten, twee jaar geleden culminerend in het caleidoscopische, bijzonder fraaie rockalbum Rare Birds.

Voor Dixie Blur, Wilsons vierde album, pakte de zanger en gitarist alles anders aan. Op advies van Steve Earle trok hij van Los Angeles terug naar het zuiden waar hij opgroeide en ging in Nashville de studio in met een aantal topsessiemuzikanten. Dit keer zou hij zijn album niet laag voor laag opnemen, maar gewoon met z’n allen in de studio, tijdens sessies die zes dagen in beslag namen.

Het door Wilson met Wilco’s Pat Sansone geproduceerde Dixie Blur is een wonderschone liedjesplaat geworden waarop bluegrass, country, folk en pop op een zeer originele wijze samenvloeien. De teksten zijn melancholiek en nostalgisch. ‘I miss my family/I miss home’, zingt hij in ’69 Corvette over de auto van zijn vader.

Een hoofdrol in de rijke geluidsmix is er voor fiddle-speler Mark O’Connor, maar ook de pedal steel van Russ Pahl jankt waar nodig. De stevige gitaarerupties van zijn eerdere platen ontbreken hier, maar Wilson zingt, ook in samenzang, mooier dan ooit tevoren. En hoewel vol met traditionele (country)elementen, klinkt Dixie Blur geen moment ouderwets. Een beetje zoals Wilco dat kan ontsnapt ook Wilson aan een retrogevoel door zijn arrangementen steeds te voorzien van een kleine twist.

Jonathan Wilson

★★★★☆

Dixie Blur

Pop

Bella Union/Pias

Meer over