Dirty Projectors in Melkweg memorabel

De muziek van Dirty Projectors heeft zelden de gedaante van een makkelijk te behappen liedje, maar blijft toch altijd wonderlijk lichtvoetig.

Door Menno Pot

Dirty Projectors, een band die al sinds 2002 albums maakt maar pas met Bitte Orca (2009) echt de aandacht trok, leek in de Amsterdamse Melkweg aanvankelijk geen uitzondering. Bandleider Dave Longstreth is een frontman als een verstrooide student: afwezige blik, afhangende schouders, scheefzittend wollen vest. Hij leek zo vanuit zijn bed het podium te zijn opgelopen.

Schijnbaar warrig

Desondanks maakte Dirty Projectors meer indruk dan voornoemde bands, bijvoorbeeld door Longstreths schijnbaar warrige, maar stiekem heel virtuoze gitaarspel, linkshandig op een omgekeerde Stratocaster voor rechtshandigen. Steeds weer tuimelden al die de noten keurig op hun plaats (chaotisch getokkel hier; krassend Talking Heads-patroontje daar), het fundament vormend van een wonderlijk bandgeluid.

Het tweede wapen van Dirty Projectors bleek de zang. Longstreth zong verrassend helder en zuiver, terwijl veel liedjes naar een hoger plan werden getild door de vocalen van de drie vrouwen in de band.

Live

Angel Deradoorian zong prachtig in de ingetogen opener Two Doves, Amber Coffman leek wel een R&B-ster in Stillness Is The Move, maar vooral hun gezamenlijke vocale begeleiding in stukken als Rise Above bleek memorabel: een waaier van bliepende keelgeluidjes, die samenvloeiden tot een hypnotiserend substraat, dat op de plaat wel een repeterende elektronische sample lijkt. Maar nee: het bleek live.

De muziek van Dirty Projectors heeft zelden de gedaante van een makkelijk te behappen liedje, maar blijft toch altijd wonderlijk lichtvoetig. Zo stond je in de Melkweg geïntrigeerd te luisteren en waren er zomaar ineens 75 minuten voorbij.

Aantal sterren: ****

Dirty Projectors. Melkweg, Amsterdam, 20 september.

Dirty Projectors (Sarah Cass.) Beeld
Dirty Projectors (Sarah Cass.)
Meer over