album

Dion Nijland hoeft op ‘I play me’ voor de verandering naar niemand te luisteren ★★★☆☆

null Beeld

Of hij nu speelt in Het Orgel Trio (HOT) of in een van de diverse theaterproducties waaraan zijn naam verbonden is, contrabassist Dion Nijland is nooit alleen te horen. Altijd moet hij anderen begeleiden. Op zijn album I Play Me heeft hij niemand om naar te luisteren, op terug te vallen of aan te vullen.

I Play Me is een solo-album van Nijland alleen met zijn contrabas. Het album bevat negentien korte stukken, waarvan er slechts eentje langer duurt dan drie minuten. Negentien mooie miniatuurtjes, deels gecomponeerd, meestal geïmproviseerd, zonder dat heel duidelijk wordt waar de grens ligt. Nijland strijkt, plukt, trekt en tikt. Alleen in Anthill lijkt hij elektronische hulpmiddelen in te zetten. Alles klinkt verder akoestisch, organisch en vooral heel dichtbij. Je hoort Nijland bijna ademen (en in twee stukken woordloos meezingen) alsof hij naast je in de kamer staat te spelen.

Ieder stuk kent een eigen sfeer en signatuur. Nijlands spel is altijd transparant, nergens verzandt hij in demonstraties van virtuositeit, een gevaar dat op solo-albums nogal eens op de loer ligt.

Dion Nijland

I Play Me

Jazz

★★★☆☆

Trytone/ToonDist

Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.

Meer over