blad

DeLaMagazine gunt het podium aan de makers

Wat is lezenswaardig deze week? De speciale jubileumuitgave DeLaMagazine viert tien (of eigenlijk elf) jaar DeLaMar Theater.

DeLaMagazine Beeld
DeLaMagazine

Het Amsterdamse DeLaMar Theater bestaat tien jaar, of eigenlijk elf, maar door corona is het feest een jaar uitgesteld. In een speciale jubileumuitgave wordt de prikkelende (en grote) vraag gesteld of je van theater een beter mens wordt. ‘Met andere woorden: als je al die smachtende ellendelingen op het toneel ziet, let je dan een beetje meer op je eigen beschaving en je eigen beheersing?’

De vraag in het DeLaMagazine is van een vaste bezoeker, theaterjournalist Hein Janssen (de Volkskrant). Antwoord op zijn vraag is niet te geven, schrijft hij. Sterker nog, ‘het doet er ook niet toe’. Waar het om gaat, heeft Janssen al eerder in het stuk genoteerd: ‘Theater is bij uitstek de plaats waar je je kunt onderdompelen in andere werelden, waar je andere levens kunt beleven.’

Daar biedt het DeLaMar sinds 2010 ruimschoots gelegenheid voor. De voorgeschiedenis van het theater, het ‘West End aan het Leidseplein’, is lang en komt in een stuk van Patrick van den Hanenberg uitgebreid aan de orde.

Het begin was een daad van liefde, van architect Piet Grossouw. Hij kocht een voormalige school in de Marnixstraat om een podium te creëren voor zijn vrouw, cabaretier Fien de la Mar. De naam die Grossouw voor het theater koos, De la Mar, was een eerbetoon aan haar vader, de acteur en conferencier Nap de la Mar. Enfin, 63 jaar later verwezenlijkte Joop van den Ende er voor het lieve sommetje van 65 miljoen euro een droom: een theater met twee zalen die werden vernoemd naar Wim Sonneveld en Mary Dresselhuys.

In het DeLaMagazine is Van den Ende de grote afwezige. Dat siert hem, en de redactie ook. Het podium wordt gegund aan de makers, bekend (André van Duin, Simone Kleinsma, Alex Klaasen) en minder bekend, zoals muzikant en scenarist Samya Hafsaoui. Die laatste schreef een musical, Held, mede om ruimte te bieden aan divers talent. ‘Als ik met collega’s sprak, merkte ik dat sommigen vaak te maken kregen met nare opmerkingen: je kleur past net niet, je past beter op de achtergrond, wacht maar tot Miss Saigon of Aladdin terugkomt.’

Een chef-kok heeft het theater ook. Hij heet Peter de Vries en hij heeft een favoriet, Simone Kleinsma. Als ze optreedt in het DeLaMar, maakt hij één keer per week speciaal voor haar garnalenkroketjes en coquilles klaar. ‘Want daar is ze dol op.’

Meer over