ALBUMRECENSIEWhoosh!

Deep Purple hoeft niets te bewijzen en klinkt op Whoosh! levendig en opgewekt ★★★☆☆

Deep Purple – Whoosh!Beeld Ear Music

Het grootste gillende rockbeest op aarde, dat is Ian Gillan (74) natuurlijk niet meer. Die onwaarschijnlijk hoge noten uit Child in Time haalt hij niet meer, met zijn band Deep Purple. Maar dat hoeft ook niet. De vaders van de heavy metal hebben niets te bewijzen. Ze maken nog platen, leuke ook, en daarop lijken ze vooral plezier te beleven.

Whoosh! klinkt lichtvoetiger dan de klassieke albums van Deep Purple uit de glorietijd. Minder dwingend ook, maar niet krachteloos. In We’re All the Same in the Dark en No Need to Shout horen we nog de uit duizenden herkenbare bluesriffs, van gitaar en orgel. Maar opvallender is het opgewekte intro bij het nummer Nothing at All, met een razendsnel om elkaar heen dansende gitarist Steve Morse en toetsenist Don Airey. 

Het orgel van die laatste, de opvolger van de betreurde John Lord (1941-2012), krijgt sowieso de ruimte. Bijvoorbeeld in het pompende kerkorgelwerk van Step by Step, waarin ook de stem van Gillan weer wat donkere ondertonen krijgt – mede dankzij een overdaad aan studiotechniek, maar dat mag de pret van deze hartverwarmende rock-op-leeftijd niet drukken.

Deep Purple.

Deep Purple

Whoosh!

Heavy

★★★☆☆

Ear Music/V2

Meer over