Debuut 18-jarige

'Als we jong zijn, denken we dat het leven gemakkelijk is, dat het eenvoudig is, dat het hele bestaan een spel is....

Na zojuist zijn vrouw te hebben vermoord haalt de 70-jarige James Farrell ietwat wrange herinneringen op aan een ver verleden toen de dagen aanvankelijk nog uit louter opwinding en ontdekkingen leken te bestaan. Het zijn dus bespiegelingen van een door het leven gerijpte man. Maar tegelijkertijd zijn het de bedenksels van een 18-jarige. Richard Mason, auteur van Verloren zielen, de vertaling van The Drowning People (Het Spectrum; fl. 39,90), was namelijk 18, toen hij zich tijdelijk in Praag vestigde om dit boek te schrijven.

Het debuut leverde de student uit Oxford onlangs een lucratief contract (van tegen de vier ton) op bij de Britse uitgeverij Michael Joseph, die als tegenprestatie een opvolger van Verloren zielen verwacht.

Het is een - op z'n zachtst gezegd - merkwaardige ervaring te lezen hoe een 18-jarige schrijver in de huid kruipt van een 70-jarige romanfiguur, om deze dan in een wat ouderwetse en soms hoofse stijl de gevoelens van een 22-jarige romanfiguur te laten beschrijven. Als een kameleon weet Richard Mason zich aan te passen en al ruimschoots vóór de helft van Verloren zielen ben je als lezer volstrekt vergeten hoe jong de auteur is (nu inmiddels 20).

De moord op mevrouw Farrell voltrekt zich rond 2040 - géén science fiction - maar de lange aanloop begint omstreeks 1990 wanneer de begaafde violist James Farrell een succesvol duo vormt met de pianist Eric Vaugirard. Blind voor diens smeulende liefde - die ten slotte tot zelfmoord leidt - hecht Farrell zich aan Ella Harcourt, de fraai gevormde telg uit een schatrijke familie met nogal wat suïcidale trekken. Inclusief een door jaloezie verteerd nichtje, Sarah, dat een steeds nadrukkelijker en uiteindelijk allesbepalende plaats in het verhaal opeist.

Mason slaagt erin op bijna steelse wijze de spanning op te voeren. Als lezer voel je dat er aan de horizon iets verschrikkelijks wacht, maar het duurt lang voordat dit tastbaar wordt. In die tussentijd voorkomt de schrijver met een, gezien zijn leeftijd, bewonderenswaardige vakbekwaamheid dat Verloren zielen verwordt tot een ordinair liefdesdrama.

Meer over