recensieOzzy Osbourne

De zwanenzang van Ozzy Osbourne is een afscheid met opgeheven hoofd ★★★☆☆

null Beeld RV
Beeld RV

Zijn twaalfde soloplaat moest van ver komen. Ozzy Osbourne (71) mankeert van alles, en muzikale vrienden als Chad Smith (Red Hot Chili Peppers), Duff McKagan (Guns N’ Roses), Elton John en Post Malone moesten de vader van de heavy metal door het opnameproces slepen.

Ordinary Man is de zwanenzang van Osbourne, en een afscheid met opgeheven hoofd. Ja, er komen standaardriffs voorbij uit de school van Osbournes band Black Sabbath, maar dat is nu eenmaal de muzikale omgeving waarin hij zich thuis voelt. Zijn stem is nog altijd een genot om naar te luisteren: sexy én kwaadaardig. Osbourne heeft geen overdreven productie met galm of stemvervormers nodig om fijn als vanouds te klinken. Het contrast met de grauwende Elton John in het titelnummer is opvallend.

Osbournes teksten zijn warrig en soms aangenaam tenenkrommend – ook daar niets nieuws onder de zon. De ballads, waarin Osbourne altijd goed is geweest, zijn raak. Ook omdat ze naarmate het einde nadert steeds dichter bij de kern komen. ‘Het wordt een eenzame nacht’, zingt Osbourne in zijn gebed Holy Father. ‘De langste nacht van mijn leven.’ Steek een kaars aan voor The Wizard of Ozz.

Ozzy Osbourne

★★★☆☆

Ordinary Man

Heavy

Epic/ Sony

Meer over