de week in boekenwilma de rek

De zoete wraak van Annie M.G. Schmidt

null Beeld

De wereld ging kapot en toch bleef het leuk in Foxtrot van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. Over hun musicals verscheen net het fijne Mjoeziekul.

Afgelopen donderdag vierde Annie M.G Schmidt op een geheime plek haar 110de verjaardag en hoewel ik reeds lang geleden leerde dat verjaar- en sterfdagen net zulke slechte aanleidingen zijn voor stukjes als hoogste punten en eerste palen, ligt dat in het geval van Annie M.G. Schmidt anders. Want a) schreef ze Op een mooie Pinksterdag en is het komend weekend Pinksteren en b) is op haar verjaardag een fijn boek verschenen over de zeven musicals die ze met Harry Bannink maakte. Het heet Mjoeziekul, zoals Annie M.G. Schmidt het genre zelf smalend noemde in het programmaboekje van haar musicaldebuut Heerlijk duurt het langst (1965), waarvan Op een mooie pinksterdag deel uitmaakt.

Twee jaar eerder was ze gebeld door de haar onbekende theaterproducent John de Crane, die met het verzoek kwam of ze een Franse musical wilde vertalen. Annie M.G., toen 52 jaar oud, antwoordde korzelig dat ze niet van plan was iets te vertalen zolang ze zelf nog zoveel ideeën had, en smeet de hoorn na een ferm ‘dag meneer Kramer!’ op de haak. Diezelfde middag stond De Crane voor haar deur om haar te vragen of ze dan zélf een musical zou willen schrijven, aldus Schmidt in interviews.

Vanaf links: Harry Bannink, John de Crane en Annie M.G. Schmidt met een plaat van hun musical Foxtrot.  Beeld Hollandse Hoogte /  ANP
Vanaf links: Harry Bannink, John de Crane en Annie M.G. Schmidt met een plaat van hun musical Foxtrot.Beeld Hollandse Hoogte / ANP

In Mjoeziekul schrijft Sanne Thierens dat Schmidt heus wel wist wie John de Crane was en dat ze ook niet met de hoorn smeet. Thierens zal het wel weten: ze promoveerde op de musicals van Bannink en Schmidt aan een Engelse universiteit. Haar proefschrift heet The Dutch don’t Dance, naar een liedje uit de musical Foxtrot. Dat was de eerste musical die ik zag, in de Agnietenhof in Tiel, met mijn jeugdvriendje. Willem Nijholt zong over de homoliefde, Trudy Labij zong over abortus, met zijn allen zongen ze dat de wereld kapot ging en toch bleef het leuk. Ik kocht de elpee en leerde, met een haarborstel voor de spiegel, de volledige Foxtrot uit het hoofd. De muziek werd steeds mooier, de teksten ook.

Op een paar rare zinnen in het openingsnummer na. ‘D’r was een yell yell ping pong poepidoe/ d’r was een haj haj king kong koepidoe/ de FOXTROT was de hallibadaaaa/ padadeli RAM etcetera etcetera.’ Ik heb me jaren afgevraagd of de kat soms op de typemachine was gesprongen toen Annie dit schreef. Thierens geeft het antwoord: Annie M.G. Schmidt was nijdig op choreograaf Paddy Stone, die zijn ensembles in openingsliedjes steevast zó hard liet dansen dat van de tekst niets meer te verstaan was. Deze belachelijke onzinnen waren haar zoete wraak. Mooie Pinksterdag!

Meer over