Take Fivekurt vile

De vijf favoriete albums van gitaarheld Kurt Vile

Gestaag is Kurt Vile opgeklommen naar gitaarheldenstatus. Verwacht alleen geen uitsloverige solo’s of prominente riffs. De indierocknerd zoekt het in gemoedelijke weemoedigheid.
Zijn vijf favoriete albums. 

Kurt VileBeeld Daniel Cohen

‘Er kleeft iets onnatuurlijks aan muziek maken in zo’n gecontroleerde omgeving als een opnamestudio. Muzikanten nemen hun riedel na elkaar op in plaats van ze als band in te spelen. Je bent voortdurend aan het overdubben, en als er mensen om mij heen zijn die ik niet of nauwelijks ken, krijg ik altijd het onaangename gevoel dat ik voor ze moet performen.’

De 38-jarige singer-songwriter en gitarist Kurt Vile uit Philadelphia levert een constant gevecht tegen die vreemde omgeving en de eindeloze digitale verlokkingen die de moderne studio biedt.

Nee, de ultieme gemoedstoestand om te musiceren voor de indierocknerd, die er met zijn lange haar en zijn eeuwige jeans-en-T-shirtchic uitziet als de liefdesbaby van papa grunge en mama hippie, is chill op de bank: eindeloos spelevaren op de gitaarsnaren. Er is wat van die attitude terecht gekomen op zijn album Bottle It In. Gitaarjams als Check Baby (7 min., 54 sec.), Bassackwards (9 min., 46 sec.), en Skinny Mini (10 min., 27 sec.) hebben de officieuze 3 minuten popfinishlijn gedachteloos achter zich gelaten.

Vile in optima forma. De man die leadgitarist was van The War On Drugs voordat de band groots doorbrak, en die als solo-artiest een groot publiek bereikte met zijn vierde album Smoke Ring For My Halo klimt gestaag naar gitaarheldenstatus. Komt mede door zijn eigenzinnige manier van spelen. Vile stapelt gitaar op gitaar. Soms levert dat ambachtelijke rock op, soms transcendente gitaarmeditaties waar hij over babbelzingt. Maar nooit uitsloverige solo’s of prominente riffs. Het is de weemoedige gemoedelijkheid die de aandacht trekt als Vile in One Trick Ponies zijn genegenheid toont voor vrouw, dochters en vrienden. Liefste zin: ‘Some of them are weird as hell, but we love them.’

Dan is het titelnummer Bottle It In nogal ontnuchterend als Vile de luisteraar adviseert zijn diepste gevoelens weg te stoppen. Vile: ‘Maar daar zing ik het tegen een persoon die me heeft afgewezen en ben ik sarcastisch als ik zeg ‘bottle it in’, pot het maar op. Want God verhoede wat er gebeurt als je tegen iemand opbiecht dat je om ze geeft.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Het is de wereld waarin we leven. Echt contact tussen mensen lijkt steeds zeldzamer te worden.’

Ach, hij heeft nog altijd de bank, die gitaar en zijn dochters.

Rusty and Doug Kershaw – Louisiana Man (1961)

Vierde album van broers die met country en blue grass furore maakten voor het poptijdperk

‘Het album van mijn vroegste kindertijd. Doug speelt viool en doet de leadvocals terwijl Rusty gitaar speelt en de tweede stem verzorgt. Cajun getinte rockabilly met melodieën die zich gelijk nestelen in je hoofd. Favoriet is The Bully Of The Bayou dat vertelt over een gast, Cajun Joe, die met één arm op zijn rug nog iedereen aankon. Totdat hij door een vrouw in elkaar wordt gerost, Big Mamou. Die wordt de nieuwe Bully Of The Bayou. Ik kan nog elk nummer meezingen.’

Neil Young – On The Beach (1974)

Album dat samen met Tonight’s The Night en het live album Time Fades Away deel uitmaakt van de Ditch Trilogy; een drietal albums dat de rocklegende schreef in een sombere periode in zijn leven.

‘Ja, het heeft nogal een eenzame uitstraling maar het is ook zo langzaam en prachtig en soulful, vol prachtige harmonieën. Er zit een geweldige gitaarsolo in het titelnummer. Muziektechnisch stelt het niet veel voor. Young speelt maar één noot en vervormt die door zijn snaar om te buigen. Van piieeuw-piiiieeeuw. Maar het heeft wel mijn leven veranderd. De man is een held van me en ik heb hem een paar keer vluchtig mogen ontmoeten. En ooit zal ik als een normaal mens tegen hem kunnen praten.’

Pavement – Crooked Rain Crooked Rain (1994)

Tweede album van charmant rammelende Amerikaanse indierockband met hun enige hitsingle Cut Your Hair.

‘Hét album dat mijn tienerjaren definieert. Ik weet nog dat ik voor het eerst Cut Your Hair hoorde. Het was zo anders dan grunge die toen overal heerste. En midden in het nummer schreeuwt zanger Stephen Malkmus opeens ‘No Big Hair!’ Ik had iets van ‘Waaaaaaat?’ Wat Pavement zo uniek maakte, zijn die goede melodieën die dwars door dat rammelende geluid heen klinken. Én dat surrealistisch gevoel voor humor in een tijdperk dat indierock zichzelf wel heel erg serieus nam.’

Palace Music – Arise, Therefore (1996)

Vierde album van Amerikaanse cultheld en singer-songwriter Will Oldham die onder diverse pseudoniemen platen uitbrengt op het kruispunt van country, folk en indierock.

‘De drums komen uit een drummachine, Oldham zelf speelt elektrische gitaar en die onvaste stem van hem klinkt hierop nog rootsier dan normaal. Alsof hij zo van de Appalachen is afgedaald. Maar dat alles vormt toch een sterk samenhangend geheel. De liedjes klinken rauw en verlaten in hun naaktheid. Desondanks gaat er een enorme troost vanuit.’

Waylon Jennings – Honky Tonk Heroes (1973)

Het uithangbord voor het outlaw-subgenre in de countrymuziek. Het album zorgde voor een opleving van de honky tonkmuziek van Nashville door country met rock ’n roll te injecteren.

‘Eigenlijk was Jennings in zijn eentje verantwoordelijk voor het neerhalen van het muzieksysteem in Nashville. Artiesten mochten hun muziek niet spelen zoals ze dat zelf wilden, maar moesten aanvaarden dat ze werden gezoet met extra strijkers en dergelijke. Jennings heeft de ruggengraat van rock ’n roll – drums, bas en gitaar – ingevoerd in country. Geweldige basgitarist ook. Eigenlijk wil ik diezelfde bas-sound voor mijn eigen band maar ik moet het nog aan mijn bassist vertellen.’

Bottle It In – Kurt vile (Matador) is uit sinds 12 oktober. 

Meer over