Film

De verstikkende scènes in Canción sin nombre zijn van een lugubere schoonheid ★★★★☆

Cineast Melina León baseerde haar eerste speelfilm grotendeels op feiten: de verkoop van pasgeboren Peruaanse kinderen aan buitenlandse echtparen in 1981, vaak zonder medeweten van de ouders.

Kevin Toma
Canción sin nombre Beeld
Canción sin nombre

Georgina’s dochtertje is in Canción sin nombre amper geboren, of ze wordt meegenomen door vreemden. Nog net vangt de camera een onscherpe glimp op van de baby en dan is ze weg, zonder dat iemand haar moeder vertelt wat er gebeurt. Uitgeput blijft Georgina, een straatarme aardappelverkoper uit een Andes-dorpje, achter in de behandelkamer.

De volgende dag wordt de vrouw (een ijzersterke debuutrol van Pamela Mendoza) uit de kliniek gezet, of wat het ook voor gruweloord mag zijn waar ze naartoe is gelokt met de belofte van goede medische zorg. Een verlaten winkelpassage, lijkt het eerder. Georgina kan schreeuwen en op de deur slaan wat ze wil: niemand brengt haar kindje terug.

Verstikkende scènes zijn het, dankzij Mendoza’s indrukwekkende spel, en zeker ook doordat de stijl van Canción sin nombre (‘Lied zonder naam’) van een lugubere schoonheid is. De precieze kadrering, het strenge vierkante beeldformaat en de fraaie zwart-witcinematografie geven het geheel soms de allure van een beheerst verteld spookverhaal.

De Peruaanse cineast Melina León baseerde haar eerste speelfilm grotendeels op feiten. In 1981 werden tientallen pasgeboren kinderen uit Peru verkocht aan Europese en Amerikaanse echtparen, vaak zonder medeweten van de ouders. Leóns vader Ismael was een van de journalisten die de zaak aan het licht brachten. León en co-scenarist Michael J. White verplaatsten het gegeven naar 1988, toen president Alan García drie jaar aan de macht was en de terreuracties van guerrillabeweging Lichtend Pad een hoogtepunt bereikten. De kinderroof wordt onderzocht door (de homoseksuele) reporter Pedro Campos (Tommy Párraga), die anders dan Georgina weet hoe hij door het fijnmazige net van corruptie en bureaucratie moet glippen om de feiten boven water te krijgen.

De film kiest geregeld Pedro’s perspectief. Terwijl Georgina in een eenzaam hutje op een bergkam woont en moet toezien hoe haar geliefde Leo (Lucio Rojas) zich bij Lichtend Pad aansluit, papt stedeling Pedro aan met flatgenoot Isa (Maykol Hernández). Als maatschappelijke paria’s hebben Georgina en Pedro een zekere verwantschap. Tegelijkertijd vertegenwoordigen ze werelden die volkomen gescheiden blijven.

Veel liedjes, in die werelden. ‘Vrijgezel, getrouwd, weduwe, gescheiden, moeder of niet/ je bent waardeloos’, zingen touwtjespringende kinderen in de nepkliniek. Een riedeltje dat macaber afsteekt tegen Georgina’s hartverscheurende wiegeliedjes, gezongen voor haar verloren kind. Ze maken van Canción sin nombre een fluisterkreet vol bodemloos onrecht, die je onthutst achterlaat.

Canción sin nombre

Drama

★★★★☆

Regie Melina León

Met Pamela Mendoza, Tommy Párraga, Lucio Rojas, Maykol Hernández, Ruth Armas, Lidia Quipse.

97 min., in 12 zalen.

Meer over