tv-recensieJulien Althuisius

De uitzending van ‘Pointer’ is exemplarisch: er zijn te weinig woningen, ze zijn te duur en huren zijn te hoog

null Beeld

Of we niet ergens een ton konden krijgen van iemand. Dan zouden we wat meer keuze hebben. Overal gezocht, in keukenkastjes en achter de wasmachine. Maar helaas, nergens een jubelton. Wel hoongelach. De perverse vanzelfsprekendheid die in de vraag van onze hypotheekadviseur verscholen lag is veelzeggend voor de situatie van de woningmarkt.

De uitzichtloosheid van die woningmarkt in Nederland was maandagavond het onderwerp van Pointer. De uitzending begon met een bezoek van Teun van de Keuken aan Marieke in Utrecht, die al ‘een eeuwigheid’ op zoek is naar een betaalbare woning. De hoop op een koopwoning had ze al enige tijd opgegeven, omdat mensen met het grootste gemak 50 tot 70 duizend euro overbieden. Nu betaalt ze 1.100 euro huur voor nog geen 40 vierkante meter. Het huurteam Utrecht kwam bij Marieke langs om te berekenen wat een redelijke huurprijs voor haar woning zou zijn. Dat was bijna 700 euro minder.

Marieke is natuurlijk niet de enige. In Utrecht stegen de prijzen van koopwoningen het afgelopen jaar met bijna 10 procent. Dat betekent dat het voor bijvoorbeeld onderwijzers, politieagenten en verpleegkundigen onmogelijk is geworden een woning dicht bij hun werk te vinden. Anna Gimbrère ging langs bij Maike Thönissen, docent op een basisschool in de Utrechtse wijk Kanaleneiland. Ze zoekt een eengezinswoning en heeft een budget van tussen de 350 duizend en 400 duizend euro, maar kan niets vinden in de buurt. Twee van haar collega’s hadden precies hetzelfde probleem.

Teun van de Keuken op bezoek bij Marieke die voor haar woning van nog geen 40 vierkante meter 1.100 euro per maand betaalt. Beeld
Teun van de Keuken op bezoek bij Marieke die voor haar woning van nog geen 40 vierkante meter 1.100 euro per maand betaalt.

Er wordt in Utrecht wel gebouwd voor het middensegment, maar het is te weinig, te laat en onderhevig aan de grillen van vastgoedontwikkelaars. Zo vallen de huurprijzen van het nieuwbouwproject Wilhelminawerf 15 procent hoger uit dan afgesproken met de gemeente. Door Van de Keuken telefonisch geconfronteerd met het schenden van die afspraak, wilde een mevrouw van ontwikkelaar VolkerWessels geen commentaar geven. ‘Daar voelen wij ons niet toe verplicht’, zei ze kortaf. Wel graaien, maar er geen verantwoording voor willen afleggen.

De uitzending van Pointer ging weliswaar specifiek over de woningnood in Utrecht, maar is exemplarisch voor het grootste gedeelte van Nederland. Er zijn te weinig woningen, woningen zijn te duur, huren zijn te hoog en hypotheekverstrekkers stellen belachelijke eisen terwijl verhuurders in de vrije sector kunnen vragen wat ze willen. Zo krijg je de situatie dat dezelfde mensen die 1.300 euro huur per maand betalen, nog geen hypotheek van 900 euro kunnen krijgen. Een clusterfuck die is te danken aan decennia liberaal beleid.

Treffend werd de schrijnende situatie verwoord door de gepensioneerde Erwin Pattipeilohy. Al 35 jaar woont hij op een woonark, maar die moet vanwege een nieuwbouwwijk en bijhorende fietsbrug wieberen. De gemeente wil hem uitkopen, maar het bedrag dat ze bereid zijn te betalen is niet voldoende voor een soortgelijke woning binnen Utrecht.

‘Boeven’, zei een aangeslagen Pattipeilohy, ‘echt boeven zijn het.’

Meer over