DE TV-GAST

Hij zou zelf niet kijken, kondigde Heinz Polzer alias Drs. P (87) aan over zijn portret in het tv-programma Close Up dat de AVRO zondag uitzond....

Hebt u echt niet gekeken?

Hoewel ik het niet van plan was, deed ik het toch. En ik heb er absoluut geen spijt van. Ik had bewondering voor de montage en het heeft mij niet verveeld. En evenmin gedeprimeerd, laat ik het zo zeggen.

Hoe was dat de eerste keer dat u op de televisie was?

Ik vermoed dat dat een opname van een optreden bij Willem Duys betrof. Of ik die destijds heb teruggezien, zou ik u echter niet meer kunnen vertellen.

Willem Duys heeft ook uw pseudoniem verzonnen. Hoe is dat precies gegaan?

Hij had zich indertijd sterk gemaakt voor mijn eerste, niet eigenhandig vervaardigde plaatje (Ripspiqué, 1962, red.) en begeleidde zelf de productie. Toen de hoes gemaakt moest worden, belde hij me op en vroeg welke naam ik erop wilde hebben. Omdat ik hem niet vice versa een bevredigend antwoord kon geven, stelde hij Drs. P voor, een voorstel dat ik onverwijld en in dank heb aanvaard. Naast andere voordelen vond ik het handig met het oog op de perscontacten. Behalve het verkeerd zetten van de punt kan men er weinig schrijffouten in maken.

Aan wie in Hilversum bewaart u goede herinneringen?

Ik kan u diverse personen noemen, maar denk nu aan Ruud Keers, een regisseur van de NCRV. Ik vond hem buitengewoon bekwaam en bijzonder sympathiek. En nog. Hij heeft een drietal programma's met mij opgenomen, waaraan ook onder anderen Gerard Cox en Ivo de Wijs deelnamen en waarin mijn nummers waren verpakt in sketches. Dat ging gepaard met taferelen van de stad, de markt, onlusten, enzovoort. Heel anarchistisch. De hele ambiance bij de NCRV was overigens plezierig, helemaal niet christelijk, althans niet zoals ik het heb ervaren. Het is een prettige, zinnige omroep. Anderzijds heb ik ook nooit problemen met, zeg, de KRO ondervonden. Het hangt allemaal van de mensen af, van de regisseur en de producer. Niet van het etiketje.

Meer over