RecensieBurn Slow

De techno en postpunk van Chris Liebing kan het beste in de regen worden beluisterd (drie sterren)

Chris Liebing, een Duitse technoproducer met een lange staat van dienst en strenge taakopvattingen, is op zijn nieuwe plaat Burn Slow in het popverleden van de elektronische muziek gedoken. Liebing groeide naar eigen zeggen op met muziek uit de new wave en postpunkjaren, en met pionierende bands als Tubeway Army en later Depeche Mode, DAF en Laibach.

Dance/ Elektronisch
Chris LiebingBurn Slow (3*)

De sfeer is dus uitgesproken duister, maar wel ontzettend sfeervol. In tracks als Novembergrey zien we onszelf in een lange regenjas door de nachtelijke straten van Berlijn dwalen, bij een soundtrack van sonore bassdrums en baslijnen, en naarmate de nummers vorderen steeds spannender sequenties op de synthesizer. Saai worden de nummers niet, daar waakt Liebing wel voor. Hij weet steeds genoeg subtiele haakjes aan te brengen in zijn koele uiteenzettingen, dat heeft hij natuurlijk wel geleerd in zijn technojaren. 

Een beetje ouderwets klinkt Burn Slow soms wel: de ritmes in Zero One ratelen als een geoliede machine die alleen wordt onderbroken door ijzige kleine keyboardloopjes en hier klinkt Liebing even als Biosphere, de Noorse meester van de diepgevroren techno.

Liebing zal zelf trots zijn op de track Polished Chrome, die hij opnam met Gary Numan van Tubeway Army. Ook weer zo’n nummer dat zich het best buiten in de regen laat beluisteren. There is nothing to be afraid of’, fluistert Numan. Maar dat stelt helemaal niet gerust, bij al die onheilspellend pulserende synths op de achtergrond.

Meer over