De StijlpastoorAthleisurewear

De stijlpastoor zag in de jaren 10 sportkleding het nieuwe normaal worden

2010 is al weer zó lang geleden dat de Stijlpastoor er haast nostalgisch van wordt. Esquire-hoofdredacteur Arno Kantelberg zag in tien jaar sportkleding normale straatdracht worden.

London Loy tijdens de inloop bij de filmpremière The Addams Family in Pathe Arena te Amsterdam. Beeld Hollandse Hoogte / Patrick Harderwijk
London Loy tijdens de inloop bij de filmpremière The Addams Family in Pathe Arena te Amsterdam.Beeld Hollandse Hoogte / Patrick Harderwijk

Ik herinner me nog dat de correspondent van – ik meen – het NOS Journaal die verslag deed van een nieuwe trend in Amerika. Jogging werd het genoemd. Zag je op de stoepen van Manhattan ineens mensen in sporttenue rennen tussen de kantoorgaande goegemeente. Tot die tijd droegen we sportkleding alleen op in de gymzaal. Hier manifesteerde het zich plots in de publieke ruimte.

Sluipenderwijs is die sportkleding zich in onze dagelijkse garderobe gaan nestelen, en je kunt wel zeggen dat de jaren tien erdoor gedomineerd werd. Firma’s als Nike en Adidas verdienen tegenwoordig het meeste met sportkleding die niet wordt gedragen om daadwerkelijk in te sporten. Athleisurewear is de term die gebruikt wordt. Met name bij vrouwen levert dat barbieeske tableaus op (google maar even ‘Juicy Couture Trainingspak’), maar hoe oogt dat bij de heren?

Eddy Zoey tijdens de inloop bij de filmpremière The Addams Family in Pathe Arena te Amsterdam. Beeld Hollandse Hoogte / Patrick Harderwijk
Eddy Zoey tijdens de inloop bij de filmpremière The Addams Family in Pathe Arena te Amsterdam.Beeld Hollandse Hoogte / Patrick Harderwijk

Tv-presentator Eddy Zoëy betrad de rode loper (première van een kinderfilm, dus geen formele dresscode) met een joggingbroek en op gympen, al noemt iedereen die tegenwoordig sneakers (behalve in Engeland, daar heten ze trainers). De Amsterdamse chef-kok London Loy, rechtsboven, lijkt zijn muts geleend te hebben van Ard of Keessie, maar het gaat mij om de trui en om de broek. De trui is een sweater met crewneck, zoals die werd geïntroduceerd door de American Football-crews in de jaren dertig. Die gekke Engelsen noemen het uiteraard weer anders, namelijk jumper, en mijn lieve moedertje had het altijd over een ‘zwieter’ – ook mooi. Tegenwoordig zie je de sweater ook met capuchon, de zogenaamde hooded sweater of hoodie.

De broek is een zogenaamde drawstring-broek – ideaal voor de man wiens gewicht penduleert, want die veter heeft de oplossing voor elk pondje meer (of minder). Onder aan de pijpen zien we nog een uit de sport geleend element, de elastieken band die we kennen van de trainingsbroek.

Had Eddy Zoëy een poloshirt gedragen (afkomstig uit het polo, doch gepopulariseerd door tennissers), had ik mijn punt nog beter kunnen maken. Dan hadden we echter niet kunnen genieten van zijn T-shirt. Zo’n getekend shirt zag ik voor het laatst in 1979 in een advertentie voor de frisdrank Snor. Ik was fan van zowel het T-shirt als de priklimonade, al kreeg ik in de kantine gewoon cola met bier als ik een Snor bestelde. Zoals mijn broer ook een Sneeuwwitje kreeg (7Up met bier) als hij om een Shandy vroeg. 10 en 12 waren we, in onze zwieters...

Meer over