dagboekMartha Gellhorn (1908-1998)

De rivier is bruin, de zon een gebakken ei

Erik van den Berg deelt dagelijks een opmerkelijk fragment uit zijn verzameling historische dagboeken.

Erik van den Berg
Martha Gellhorn in 1946.  Beeld Getty
Martha Gellhorn in 1946.Beeld Getty

Kameroen, 24 januari 1962

Eerste tafereel op Afrikaanse ­bodem: de volijverige kruier liet mijn zware toilettas op de voet van de stewardess van Air France vallen. Ze hinkte in het rond en riep: ‘Crétin!’ De kruier grijnsde.

Jeugdige taxichauffeurs verdrongen zich, schreeuwden, ­grepen naar bagage. De prijs zakte van 300 naar 100 francs, maar bij het hotel hield de chauffeur gewoon 300 francs en reed snel weg.

Het hotel is het beste in Kameroen. Dit soort internationale opbergplaatsen voor mensen is hard op weg in elkaar te storten, dat strekt tot troost. Mijn kamer heeft muren die betimmerd zijn met donker hout dat al veel te lang niet in de was is gezet. Het hotel verkommert. Maar de airconditioning staat op diepvries.

Naar buiten kijkend zie je een tuin, grintpaden, bloemen en een zwembad. De lucht is grijswit, een zachte wind beroert de bomen. De zon is net een gebakken ei. Achter het zwembad begint het oerwoud, doorsneden door een trage, bruine rivier.

De Fransen drinken een cocktail op het terras. Mannen in colbertje en keurig geklede vrouwen. Het ziet er doods uit. Eetzaal op het ­terras, gerant, kelners, de hele reutemeteut.

Jonge Franse vrouwen dragen zo hoog mogelijk getoupeerde kapsels en zo kort mogelijke rokken.

Martha Gellhorn (1908-1998), Amerikaanse journalist. Ingekort fragment uit Reizen met mijzelf en anderen. Vertaling Kees Helsloot en Leo Huisman. Boekerij, 1990.

Meer over