De passies van Internet-koningin Nina Brink

Ze werd gek van haar studie psychologie in Leiden. Daarom sjeesde ze op haar 23ste om fortuin te gaan maken....

Lucas van Grinsven

ALS HAAR VADER niet op haar achttiende was overleden, was Nina Brink waarschijnlijk niet geremigreerd naar Nederland, dan was ze niet in Leiden gaan studeren, dan had ze geen toeristen rondgeleid en had ze nooit bemerkt hoe lucratief haar commissie was op de prullaria die haar groepen aanschaften. En dan was Brink misschien nooit in zaken gegaan en was World Online nooit de eerste Amsterdamse Internet-beursganger geworden.

Als, als, als. Tijdens haar studie in Leiden bezweek Brink bijna aan het gewroet in haar geest. Het driejarige meisje Nine Vleeschdraager dat met haar ouders naar Canada emigreerde, de kleindochter van een diamantimporteur en een intellectueel die de nazi-terreur bijtijds buiten Europa ontvluchtten, keerde als Nina terug naar Nederland om er psychologie te studeren. Gek werd ze naar eigen zeggen van die studie.

Als in een vlucht besloot ze op haar 23ste te sjezen en fortuin te gaan maken. Dat lukte. Op haar dertigste reisde ze al eersteklas en sliep ze in comfortabele hotels. Op haar 34ste had ze haar eerste miljoenen op de bank nadat ze zich had laten uitkopen in de zaak die ze samen met haar eerste echtgenoot Ben Aka had opgebouwd. Korte tijd later hertrouwde ze met Ab Brink, met wie ze opnieuw een bedrijf begon: A-Line.

Waarvoor Nina zo bang was in Leiden, heeft ze nooit onder woorden gebracht. 'Maar ik weet zeker dat ik minder hard zou werken als die angst niet voortdurend op de loer lag', zei ze in een recent interview met Het Parool. Angst waarvoor? Het leven? De dood? Als (als!) ze die vraag had willen beantwoorden, had ze haar studie wel afgemaakt.

Brinks onrust en zucht naar erkenning verklaren mogelijk ook haar lust om contact te leggen met bekende Nederlanders, en sinds kort zelfs met bekende wereldburgers. Ze laat zich graag voorstaan op haar vriendschap met Sara Ferguson, de voormalige gemalin van de Britse prins Andrew. Onlangs bezochten de twee Nelson Mandela in Zuid-Afrika, en de hele wereld mocht het weten.

De lijst met 'celebrities' is lang en groeit snel, zeker nu Nina Brink in oktober door de internationale communicatieindustrie werd verkozen tot Zakenvrouw van het Jaar. 'Ze heeft passie, ze is verbeten en vastberaden', zegt Paul Teuben, voormalig directeur Nederland van World Online. 'Dat heb ik nog nooit bij iemand in die mate gezien. Tweeëntwintig uur per dag is ze bezig mensen aan zich te binden en naar zich toe te trekken.'

De dochter van de textielfabrieksdirecteur heeft ook Ivo Niehe, Elton John, de Eurythmics en Vanessa in haar agenda staan. De voormalige tweede man van Sony, Mickey Schulhof, was zelfs eventjes commissaris bij World Online - toen nog maar drie jaar oud - tot hij de kas openbrak om de bloemetjes buiten te zetten op de Amsterdamse wallen.

Brink viert haar vakanties op exclusieve bestemmingen als Aspen in Colorado, en in Zuid-Franse badplaatsen. Dat bevredigt niet alleen haar persoonlijke behoefte, ook haar bedrijf vaart er wel bij.

Want het was aan de Cote d'Azur dat Brink de familie Sandoz ontmoette, de puissant rijke Zwitserse familie die vorig jaar bereid was om met 300 miljoen dollar (ruim 600 miljoen gulden) de ambitieuze Europese groeiplannen van Brink te financieren. Ruim een jaar later sluist World Online in meer dan tien landen burgers en bedrijven naar het Internet. Daarmee is het 't snelst groeiende Europese Internet-bedrijf geworden, en dat leverde Brink haar onderscheiding op.

Brinks passie heeft ook minder aantrekkelijke kanten. Bij World Online worden managers gewisseld met de frequentie van ijshockeyspelers. Zo blies de in augustus aangetreden tweede man Koos van der Meulen na drie maanden alweer de aftocht. World Online heeft altijd wel een paar rechtszaken lopen waarin deze rafelrandjes van het succes worden afgehandeld.

Is het dan een wonder dat Brink door anonieme ex-medewerkers geregeld wordt afgeschilderd als egocentrische haaibaai die haar medewerkers vrees aanjaagt, of dan toch ten minste verdeel-en-heers-tactieken gebruikt?

Dat is deels de kift van het chauvinistische Nederlandse bedrijfsleven, vindt Jan Prins, directeur van Internet Society Nederland. 'Een aantal vrouwelijke managers in de Nederlandse computerindustrie klaagt erover. Mannen hebben moeite te rapporteren aan een vrouw.' In Amerika slagen vrouwen er in de jonge Internet-industrie veel beter in om als vrouw carrière te maken.

Zelf lijkt Brink er ook mee te hebben geworsteld om haar vrouwelijke eigenschappen in te zetten in de mannelijke bedrijfscultuur. 'Intuïtie is mijn belangrijkste wapen in zaken', zei ze enkele jaren geleden tegen Quote. Ze houdt bijvoorbeeld geen agenda meer bij sinds ze begin jaren negentig een tijdje overspannen was - iedere dag is een onbeschreven blad. Brink huilt ook weleens om zo haar emoties te uiten. 'Ik weiger te schreeuwen als een man.'

Ze verzet zich fel tegen het verwachtingspatroon van de zorgende echtgenote ('vroeger moest de vrouw de hele dag achter het aanrecht, tegenwoordig vanaf zes uur 's avonds'), maar als moeder van drie volwassen kinderen vindt ze ook dat andere vrouwen niet moeten zeuren als het aankomt op de combinatie van werk en zorg. Zelf nam ze haar jongste dochter als peuter overal mee naartoe als ze zaken deed. En zie, die is toch nog leuk terechtgekomen.

Nu haar vier jaar oude bedrijf enkele miljarden guldens waard is - Brink is minderheidsaandeelhouder - lonken de gouden jaren waarin ze zich alsnog wil richten op het schrijverschap, zoals haar moeder het graag had gezien. Als twintiger werd Nina nog afgeschrikt toen ze vernam wat journalisten betaald kregen.

Meer over