PostuumMary Wilson (1944-2021)

De mysterieuze Mary Wilson voegde sensualiteit toe aan The Supremes

De Amerikaanse zangeres en schrijver had juist nog een nieuw album aangekondigd..

Mary Wilson Beeld AP
Mary WilsonBeeld AP

Op foto’s van de succesbezetting van The Supremes kun je de maandag overleden Mary Wilson meestal eenvoudig herkennen. Ze was de meest mysterieuze van de drie, met een net wat donkerder oogopslag dan Diana Ross en Florence Ballard. Ze had ook de diepste zangstem: mezzosopraan, soms alt, licht hees. Wilson voegde sensualiteit toe.

Wilson is 76 jaar geworden. Enkele dagen voor haar dood kondigde ze in een YouTube-video een nieuw album aan, te verschijnen op 6 maart, haar 77ste verjaardag. Ze zag er geweldig uit, klonk levenslustig en enthousiast. Een doodsoorzaak is niet bekendgemaakt.

Wilson was de enige ‘Supreme’ die van het begin (1958, als The Primettes) tot het eind (1977) lid was van de succesvolste meidengroep aller tijden, de succesvolste artiest van hitfabriek Motown uit Detroit.

Tussen 1964 en 1970 had de groep twaalf nummer-1-hits in de VS: Baby Love, Stop! In The Name of Love, You Can’t Hurry Love, het hield maar niet op. Ze bleven als enige popgroep in het spoor van The Beatles.

Van links naar rechs: Florence Ballard, Mary Wilson en Diana Ross. Beeld AP
Van links naar rechs: Florence Ballard, Mary Wilson en Diana Ross.Beeld AP

In Nederland was dat wat minder. Hier was Reflections de grootste hit (nummer 3 in 1967), net toen de stroom krakers van het songschrijversteam Holland-Dozier-Holland begon op te drogen: zij zouden in 1968 vertrekken bij Motown. Op veel opnamen uit die jaren zijn Wilson en Ballard (of haar opvolger Cindy Birdsong) niet eens te horen: ze werden vervangen door Motowns huiskoor The Andantes en mochten alleen live meezingen.

Wilson schitterde juist als tweederangs-Supreme. Op het album Together (1969, met The Temptations) is ze de voortreffelijke leadzangeres in Can’t Take My Eyes Off You. Het psychedelische popgeluid op een album als Floy Joy (1972) past goed bij haar stem.

Na het vertrek van Ross (1970) begon het schip commercieel gezien langzaam te zinken. In 1977 viel het doek. Van een Supremes-reünie wilde Wilson niets weten. In 2000 wuifde ze nog een bod van 4 miljoen dollar voor een reünie weg. Ross zou 15 miljoen krijgen. Dan niet, zei Wilson.

Haar twee soloalbums (in 1979 en 1992) brachten weinig teweeg. Meer succes had ze als schrijver: haar sappige autobiografieën Dreamgirl (1986) en Supreme Faith: Someday We’ll Be Together (1990) werden bestsellers.

‘Ik was altijd trots op Mary’, zei Berry Gordy, haar platenbaas van Motown: ‘Ze was een ster en is zich altijd blijven inzetten voor de nalatenschap van The Supremes. Voor mij was ze ongelooflijk speciaal. Ze was pionier, voorloper en diva. Ze zal enorm worden gemist.’

Meer over