Film

De meeste bewonderaars voegen in de documentaire Ennio weinig toe aan wat maestro Morricone zelf te vertellen heeft ★★★☆☆

De film boeit wanneer de componist zelf over zijn scores vertelt.

Kevin Toma
Ennio  Beeld
Ennio

Hij is de allerbeste filmcomponist ooit, of nee, de beste componist aller tijden. Zijn muziek laat atheïsten geloven in een hiernamaals. Hij was zelf een god. Mocht u net als sommige sprekers in Ennio in zulke termen over Ennio Morricone (1928-2020) denken, dan kunt u zich gerust aan deze documentaire overgeven.

Voor anderen is een waarschuwing bij Giuseppe Tornatore’s meer dan tweeënhalf uur durende heiligverklaring op zijn plaats: kijk Ennio vooral om de man zelf aan het woord te zien, niet om de afmattende estafette van beroemde en iets minder beroemde fans die het ene superlatief na het andere ophoesten.

Tornatore, die vanaf Nuovo cinema Paradiso (1988) nog negen keer met Morricone samenwerkte, deed vijf jaar over het verzamelen van het materiaal voor Ennio. Hij lijkt zichzelf in het eindresultaat geen enkele beperking te hebben opgelegd, met een waar leger Morricone-vereerders dat reikt van Liliana Cavani tot Dario Argento, van Quentin Tarantino tot Wong Kar-Wai, van Hans Zimmer tot Joan Baez. Tuurlijk: een visionair genie als Morricone verdient een epische behandeling, maar de meeste sprekers voegen weinig toe aan wat de maestro zelf te vertellen heeft.

Tornatore toont Morricone in zijn propvolle werkkamer, terwijl hij – uit het hoofd – driftig aan een compositie werkt, of een van zijn eigen opnamen luchtdirigeert. De kern van Ennio is het openhartige interview waarin Morricone over zijn leven en carrière praat. Over zijn partnerschap met mensen als Sergio Leone gaat het, over zijn onvermoeibare inventiviteit, zijn gespletenheid als componist van soundtracks én absolute muziek en over zijn verlangen naar erkenning op beide vlakken.

Klassiekers als Once Upon a Time in the West (1968) en The Mission (1986) komen ruimschoots aan bod, maar de film boeit des te meer wanneer experimentelere scores passeren, of de avontuurlijke liedjesarrangementen waarmee de jonge Morricone naam maakte. De hoogbejaarde Morricone praat erover alsof het de dag van gisteren is. Geregeld zingt hij tijdens het interview zijn muzikale ideeën voor, en hij moet nog altijd huilen als hij zich de steun herinnert die hij als jonge componist van mentor Goffredo Petrassi kreeg. Het is ontroerend en waardevol om het genie in zo’n menselijke en open stemming te treffen.

‘Ik vind dat een partituur ook zelf betekenisvol moet zijn om een film tot zijn recht te laten komen’, zegt Morricone. Enkel dit gesprek, afgewisseld met lange filmfragmenten waarin je ziet en hoort wat hij bedoelt: dát was pas een mooi eerbetoon geweest.

Ennio

Documentaire

★★★☆☆

Regie Giuseppe Tornatore.

156 min., in 52 zalen.

Meer over