De luxe van techno-overdaad op blubberig Awakenings

Plop! En zo is er plots rond drie uur 's middags geen geluid of licht meer op het hoofdpodium van Awakenings. Regen en elektriciteit zijn geen beste maatjes, bleek tijdens het technofestival zaterdag in Spaarnwoude. Het oponthoud duurde voor de Italiaanse dj Joseph Capriati gelukkig niet langer dan een minuut of vijf; hij was net zo lekker op dreef en leek iedereen even te doen vergeten dat de zon niet scheen die dag.

Sasja Kooistra
Een lasershow bij het hoofdpodium. © Anna Aukes Beeld
Een lasershow bij het hoofdpodium. © Anna Aukes

Niet dat de 35 duizend bezoekers van de elfde (uitverkochte) festivaleditie van hét technofestival van het jaar zich zouden vervelen met even een podium minder. Het programma telde als vanouds een dwarsdoorsnede van techno met voor ieder wat wils; van harder dan hard tot melodieus, gebracht door oude rotten en wat debutanten.

Het was niet allemaal puur techno, ook gelieerde stromingen kregen ruimte. De Fransman Vitalic bijvoorbeeld stampte een uurtje weinig subtiel en voorspelbaar door met zijn bombastische spierballenelectro
- alsof je een zesgangendiner in een kwartier opvrat. Het vleugje melodieuse deephouse kwam van de meesters in het genre; dj's Âme, Henrik Schwarz en Dixon van het Duitse label Innervisions. Het vijftal liet in een vijf uur durende vijfsterrenvoorstelling opnieuw zien hoe je laag voor laag subtiel maar effectief spanning opbouwt.

Overdaad
De luxe van overdaad in een programma vol grote namen op acht podia (twee meer dan vorig jaar) voelde voor de technoliefhebber continu als een kind in de snoepwinkel. Gaan we halverwege de middag naar Len Faki, Luciano, Luke Slater, Jeff Mills of toch Pantha du Prince? Wie voor de laatste koos, trok het strootje met het kortste eind. De Duitse producer had voor zijn live-optreden een tweede paar handen meegenomen, maar de hulp baatte niet. Pantha du Prince kreeg het niet voor elkaar de lichtvoetigheid van kietelende belletjes en carillonklanken die zijn aanstekelijke composities kenmerken, in balans te brengen met de wegblazende ritmes - het werd een zompig geheel.

Tijd voor een oversteek naar de andere kant van het terrein dat halverwege het festival nog best begaanbaar was. Houten vlonders en metalen platen brachten je hink-stap-sprong zonder al te veel glijpartijen van A naar B. Plek van bestemming is de indrukwekkende hangar op het veld, waar de industriële staccato ritmes van de oude school van de veteraan Jeff Mills goed gedijden in het donkere, dampende hol zo groot dat er een Boeing in kan keren.

Van een hele andere orde maar minstens zo genietbaar was het optreden van Luciano op het podium van formaat ernaast. De Chileen mixte minimaltechno aanstekelijk met tribale houseklanken, maar wist ook verrassend een nummer van James Blake in te passen. Op het hoofdpodium maakten Detroit-technoveteranen Derrick May en Kevin Saunderson hun teleurstellende optreden van vorig jaar goed, zij het op het randje met een weinig enerverende hitjesshow. Met meer passie en gedrevenheid liet Dave Clarke daarna gedegen zien hoe het wel moet.

Het geglibber won het uiteindelijk toch van nieuwsgierigheid naar de act aan de andere kant van het terrein, door voortdurende miezer inmiddels meer modder dan gras. Ach, een kniesoor die daar oplette want met zo veel verwennerij in de line-up was het ook op het eind eigenlijk prima waar je ook stond.

Awakenings, Spaarnwoude, Halfweg, 25/6.

Blubber op Awakenings © Heleen van Lier Beeld
Blubber op Awakenings © Heleen van Lier
Meer over