TV-RECENSIEArno Haijtema

De grappen schieten als de kogels in een flipperkast heen en weer tussen Woe en Van der Laan

null Beeld

Ooit het beoogde hoogtepunt van de televisieweek is de zaterdagavond op de publieke omroep nu nogal eens een kabbelende bedoening. Met vooral tijdloze programma’s zoals, dit weekeinde, een militaire drillcursus met Jeroen van Koningsbrugge, portretschilderen met Özcan Akyol, een Zweedse en een Engelse detective, twéé herhalingen met popmuziek en een slaapverwekkende, want strikt chronologisch vertelde documentaireserie over de getroubleerde verhouding tussen de Joden en het Koninklijk Huis sinds 1800.

Een zaterdag met, afgezien van het NOS Journaal, gelukkig nog twee programma’s waarin de actualiteit en de voorbije week worden belicht en uitgebeend. Nieuwsuur en Even tot hier, het satirische magazine van BNNVara met de hardstwerkende presentatoren van de omroep, cabaretiers Niels van der Laan en Jeroen Woe.

Het tweetal heeft zich niet zonder heldenmoed voorbij de klippen van het zaterdag afgesloten seizoen gelaveerd, waarbij het vooral op eigen kracht moest varen, zonder de gerieflijke meewind die de aanwezigheid van een welwillend live-publiek in de studio doorgaans aanblaast.

Even tot hier met Niels van der Laan en Jeroen Woe. Beeld BNNVara
Even tot hier met Niels van der Laan en Jeroen Woe.Beeld BNNVara

De samenstellers van Even tot hier hebben die om bekende reden noodgedwongen absentie creatief omzeild, met een enorme wand tv-schermen in de studio waarop het publiek vanuit huis, verenigd door zoomachtige techniek, althans digitaal ter plekke is. Zo is er in ieder geval enige dynamiek, hoe secundair de lachsalvo’s door vertraging op de lijnen vaak ook zijn. Nu en dan gebruiken ze de digitale verbinding ook voor een quizje, korte interviews of minireportages, met een overbelaste pakketbezorger of een gezin met schoolgaande kinderen en maar één laptop.

Het programma moet het hebben van een overdaad aan humor, waarbij de grappen als de kogels in een flipperkast heen en weer schieten tussen Woe en Van der Laan. Echt niet allemaal raak, maar met het moordende tempo dat zij eropna houden hindert dat nauwelijks.

Zaterdag richtten ze zich op de nieuwe lockdown, waarbij ze nogal werden gehinderd door de talrijke, al dan niet geestige commentaren die hen de afgelopen week in de media waren voorgegaan. Zo was de constatering dat de gedwongen basisschoolsluiting een verkapt dwangmiddel is om ouders tot thuisblijven te dwingen reeds onovertroffen geestig gekarakteriseerd door D66-fractieleider Rob Jetten: hij noemde de kinderen ‘levende enkelbanden’.

Woe en Van der Laan hebben, als het met de spitsheid van de grappen niet helemaal wil lukken, altijd nog hun ijzersterke muzikaliteit als troef achter de hand, waarvan Een heel simpel liedje over een best heel ingewikkeld onderwerp een wekelijks hoogtepunt vormt: een actualiteit bezongen in zestig seconden. Sterk ook, op de melodie van Simon and Garfunkels Sound of Silence was de klaagzang op thuis hinderende kinderen: ‘Hallo Mark jij oude vriend, waar hebben wij dit aan verdiend?’

Bonus was het optreden van Youp van ’t Hek, die met een primeurtje kwam: ja, zijn wegens de restricties lang betwijfelde oudejaarsshow gaat dóór. Even tot hier is er pas eind maart weer.

Meer over