tv-recensieJulien Althuisius

De Geen Versoepelingen-persconferentie leverde een nieuwere, betere vermoeidheid op

null Beeld

Hij begon er zelf over. Ergens halverwege de persconferentie zei Mark Rutte dat het logisch was dat na negen maanden de ‘coronavermoeidheid’ toeneemt. Met ‘toeneemt’ bedoelde hij eigenlijk: ‘bijbelse proporties heeft aangenomen’. Iedereen is moe. Moe van de dagelijkse nieuwsupdate met nietszeggende getallen, moe van de mensen die zich niet aan de maatregelen houden, moe van de mensen die doorschieten in de maatregelen, moe van thuiswerken, moe van dat domme ellebogen geven en moe van de mensen die ’s ochtends roepen dat de scholen een week langer dicht moeten en ’s middags in de rij voor de Ikea staan.

Maar dinsdag werd die vermoeidheid pardoes overschaduwd door een nieuwere, betere vermoeidheid. Eigenlijk kon de hele persconferentie worden afgedaan met de pauze die zat tussen Ruttes ‘goedenavond’ en de daaropvolgende zin. Het was een slechtnieuwspauze. Een pauze die zei dat er een nieuwe mixtape gedropt ging worden met de titel Geen Versoepelingen Pt. 1. Een pauze van een vader die teleurgesteld is in de rapportcijfers van zijn kind en het kerstcadeau voor zijn ogen in de open haard gooit. Een pauze die ook vertelde dat als we ons niet heel snel aan de maatregelen zouden houden, we straf zouden krijgen. Na die pauze had Rutte kunnen stoppen.

Maar hij ging door. Eerst met het invoelende gedeelte. ‘Kerst is extra belangrijk’, ‘ik weet hoe zwaar we het hebben’, ‘een zwaar jaar voor heel veel mensen’. Daarna zei hij iets over tienduizend lege stoelen aan de kersttafels en dat mensen zo graag wilden weten wat ze konden doen met de Kerst. Dat was het bruggetje naar het mededelingengedeelte: ‘Het antwoord is: helaas niet meer dan de laatste maanden.’

Mark Rutte tijdens de Geen Versoepelingen-persconferentie Beeld NOS
Mark Rutte tijdens de Geen Versoepelingen-persconferentieBeeld NOS

Voorts kwam het we-hebben-een-keuzegedeelte, dat eigenlijk het dreigementgedeelte was. De keuze was namelijk: óf we zorgen er samen voor dat de cijfers weer de goede kant op gaan en krijgen half januari een koekje, óf de cijfers blijven stijgen en we gaan zonder eten naar bed. ‘Vrijheid kunnen we alleen met elkaar verdienen.’

Hugo, take me to the bridge.

Het is een ingewikkelde puzzel. En die hebben we samen te leggen. Plaatje op de doos is duidelijk, maar waar de stukjes moeten komen nog niet helemaal. We moeten voorkomen dat we het virus met Kerst cadeau doen. Laten onze feestdagen geen feestdagen voor het virus worden. Corona verspreidt zichzelf niet, wij doen dat. Het gemene is dat dit virus het heeft gemunt op iedereen die kwetsbaar is. De eenzaamheid oplossen, dat kan niemand, maar iemands eenzaamheid proberen te doorbreken, dat kan iedereen.

Het aanmatigende toontje, de clichématige beeldspraak, de zalvende retoriek, de bakkebaarden, het woord ‘elkaar’, het tijdstip van 19.00 uur, de tekst op het decor (Alleen samen krijgen we corona onder controle Alleen samen krijgen we corona onder controle), de voorbeschouwing, de nabeschouwing, het herhalen van de persconferentie in alle talkshows en journaals, Diederik Gommers over de persconferentie, Ernst Kuipers over de persconferentie. Moe, coronamoe, coronapersconferentiemoe.

Meer over