ColumnPics

De fascinerende wereld van dandruff scraping-filmpjes en pimple popaholics

Rooskrabbers en pukkelknijpers blijken een regelrechte hit op YouTube. Hoe kan dat?

De video's zijn een sensatie op mediaplatform youtube. Beeld ANP XTRA
De video's zijn een sensatie op mediaplatform youtube.Beeld ANP XTRA

Is er iets fijners dan mensen vol overgave de roos van hun hoofd te zien krabben? Lekker met een kam, of een metalen tangetje, of lange nagels?

Er zijn mensen genoeg die dat heerlijk vinden, blijkt uit de groeiende populariteit van de dandruff scraping-filmpjes op YouTube. Zo begon een vrouw afgelopen april het kanaal ScratchingMyScalpOff en dankzij 20 duizend abonnees en 6 miljoen views verdient ze zo’n 3.600 dollar per maand met krabben. Hoe groter de witte schilfers, hoe beter: binnen het genre geldt ‘big flakes, minimal talking’ als aanbeveling.

Fascinerend. Net als de populariteit van de pimple popper-video’s die zo mogelijk nog walgelijker zijn. Daarin worden puistjes, mee-eters of cysten uitgeknepen, in close-up. Soms zijn de filmpjes minuten durende pusfestijnen. Popaholics heten de fans, er zijn soft pops voor de beginners en hard pops voor gevorderde kijkers.

Oermoeder van het genre is dermatoloog Sandra Lee, die met haar video’s rijk en wereldberoemd werd en nu haar eigen televisieprogramma heeft op TLC. Volgens haar zijn de video’s verslavend. Veelgehoorde reactie, vertelde ze in zakentijdschrift Forbes: ‘Het is zo smerig dat ik niet kan stoppen met kijken.’

De talloze analyses van het pimple pop-fenomeen halen vaak het boek Yuck, The Nature and Moral Significance of Disgust aan, waarin dat gevoel verklaard wordt. Volgens auteur Daniel Kelly is het iets evolutionairs: walging moet ons beschermen tegen ziekten. Daarom kun je ook niet anders dan naar ranzigheid blijven kijken – om het in de gaten te houden.

Niet willen kijken, maar tegelijkertijd niet kunnen wegkijken: misschien is dat de reden dat mensen zo nu en dan flauwvallen in de bioscoop. De meest misselijkmakende scènes uit de filmgeschiedenis? Die uit Antichrist (2009) waarin een vrouw een roestige schaar in haar clitoris zet. In het kannibalistische Raw (2016) pelt een zuster bij een merkwaardige huiduitslag lappen huid af en eet iemand smakelijk een vinger. James Franco snijdt in 127 Hours (2010) minutenlang met een zakmes zijn eigen arm af. Legendarisch zijn de verhalen over flauwvallers bij horrorfilm The Exorcist (1973): het meest ondraaglijke moment bleek een ziekenhuisscène met naalden te zijn.

Walging, zo kun je concluderen, hangt vooral samen met lichamelijke integriteit – je verplaatst je blijkbaar makkelijk in het lichaam van een ander. En dat mensen het gevoel actief opzoeken, is niet nieuw. Bij The Exorcist snapten ze het al: verhalen over bioscopen die vlugzout inslaan en kotszakjes uitdelen, is schitterende reclame. Dan komen mensen juist, om te zien hoe ver ze de grenzen van hun eigen walging kunnen oprekken.

Waarschuwing van de deskundigen: wie zelf iets te krabben of uit te knijpen heeft, moet natuurlijk gewoon een dokter opzoeken. Mijn tip: film het. Wie weet wat ermee te verdienen valt.

Meer over