AlbumrecensieRachmaninov

De donzige nocturnes en bulderende aanklachten van The Philadelphia Orchestra vervelen geen seconde ★★★★☆

null Beeld

The Philadelphia Orchestra heeft een lange Rachmaninov-geschiedenis. Als pianist nam Sergej Rachmaninov (1873-1943) al zijn vier pianoconcerten op met het orkest, dat ook de Amerikaanse première gaf (in 1948) van de Eerste symfonie. Rachmaninov schreef het stuk toen hij 22 was. Onder leiding van Yannick Nézèt-Séguin heeft het Philadelphia Orchestra dat vroege werk gekoppeld aan zijn laatste, de Symfonische dansen (1940).

Is dat verschil van 45 jaar te horen? Niet echt. De typische motivische verbindingen, mooi uitgesponnen door Nézèt-Séguin, blijven boeiend; in de symfonie begint ieder deel met hetzelfde thema, in ieder groot werk (zo ook in deze twee) klinkt het Dies irae-thema – de rode draad van Rachmaninovs muzikale leven.

De buitengewone proporties – grootse gebaren, kleine gebeden – zijn in beide stukken even tegenwoordig. En dat laten The Philadelphia Orchestra en zijn chef horen ook. Hun donzige nocturnes en bulderende aanklachten vervelen geen seconde.

The Philadelphia Orchestra

Rachmaninov

Klassiek

★★★★☆

Deutsche Grammophon

Meer over