Concertrecensie

De Dijk neemt euforisch Ziggo Dome mee in reis door zijn muzikale geschiedenis

Voor een uitzinnig publiek hield De Dijk vrijdag de eerste van twee jubileumconcerten in de Amsterdamse Ziggo Dome. Het mag gerust een mijlpaal genoemd worden, en niet alleen omdat de Amsterdamse rockband 40 jaar bestaat.

Leadzanger Huub van der Lubbe van De Dijk tijdens een optreden in de Ziggo Dome. De band bestaat veertig jaar en viert dat met een jubileumconcert. Beeld Hollandse Hoogte /  ANP
Leadzanger Huub van der Lubbe van De Dijk tijdens een optreden in de Ziggo Dome. De band bestaat veertig jaar en viert dat met een jubileumconcert.Beeld Hollandse Hoogte / ANP

‘Kom d’r maar eens om’. Huub van der Lubbe (68), zanger van De Dijk laat het zinnetje vrijdagavond terloops vallen tegen het einde van het eerste van twee jubileumconcerten in de Amsterdamse Ziggo Dome. De band is voorgesteld, crew en management bedankt en Van der Lubbe realiseert zich nu pas, zo lijkt het, hoe bijzonder het is wat hij met zijn band heeft neergezet.

40 jaar De Dijk was een mooie aanleiding, maar dit mag een heuse mijlpaal heten. Meer dan twee uur heeft hij de uitverkochte zaal -waaraan eigenlijk niet is af te zien dat er dankzij corona maar 75 procent van de 17.000 kaartjes mocht worden verkocht - meegevoerd door de muzikale geschiedenis van de Amsterdamse rockband.

Een avontuur dat precies veertig jaar geleden in Paradiso begon in het voorprogramma van Raymond van het Groenewoud. ‘Nederlandstalige rock, dat ging nooit meer wat worden’, citeerde Van der Lubbe de kritische geluiden uit de muziekindustrie van veertig jaar geleden ter inleiding van Bloedend Hart, in 1982 de eerste single van De Dijk. Het begin van een reeks hits die vrijdagavond allemaal voorbijkwamen, zoals dat hoort op een jubileumconcert. Maar nieuw was het formaat van de zaal waarin liedjes als Binnen zonder kloppen, Ik kan het niet alleen en Dansen op de vulkaan woordelijk werden meegezongen.

Klein en vertrouwd

De Dijk heeft altijd de voorkeur gegeven aan het langdurig touren langs het clubcircuit boven grootschalige eenmalige concerten in bijvoorbeeld Ahoy of nu dan de Ziggo Dome. Dat is misschien wel het geheim van het langdurige succes van de band, dat ze alles altijd klein hebben willen houden, en vertrouwd. Het management is al vanaf dag één in handen van Jantien Keunen, die zoals Hugo Logtenberg dat beschrijft in zijn kersverse bandbiografie Achter de Dijk de rol van regelaar voor de jongens al sinds eind jaren zeventig niet zozeer op zich nam, nee ‘ze was het’. En ze is het tot op de dag van vandaag gebleven. Was zij het niet die vrijdag nog even een laatste podiumcheck deed toen de bandleden al met zenuwen door het lijf gierend stonden te wachten op het moment dat ze het trappetje naar het podium op mochten?

Het moet een gek gevoel zijn. Al heb je 79 keer in Paradiso gespeeld en 75 keer in het Utrechtse Vredenburg, en heb je talloze rondjes langs alle clubs in het land gereden, dit is toch wat anders. Er wachtte geen zaal met honderden maar met duizenden mensen op je.

De Dijk tijdens het optreden in de Ziggo Dome. Beeld Hollandse Hoogte /  ANP
De Dijk tijdens het optreden in de Ziggo Dome.Beeld Hollandse Hoogte / ANP

Niet dat dit overigens aan iets te merken was. Vanaf het eerste liedje het toepasselijke, ingetogen, Goed je weer te zien klopte alles en viel het op dat de band zich niet had laten verleiden tot grote ingrepen. Artiesten die voor het eerst van poppodium naar –arena gaan of iets willen vieren hebben vaak de neiging tot overdaad. Het ontsteken van vuurwerk, het aanrukken van dansers, zangkoren, en optrommelen van muzikale gasten. De Dijk viel niet in die valkuil. Het licht was smaakvol, het decor beperkte zich tot een vijftal ophaalbare doeken. Er kwamen geen gasten voorbij om hun rol in de bandgeschiedenis op te eisen. Wat we zagen waren de zes mannen van De Dijk met hun twee vaste blazers. Zij droegen het concert, zonder er ook maar één showelement aan toe te voegen.

De liedjes, het spelen en de vervoering die je samen met het publiek kunt bereiken. Daar ging het ook in de Ziggo Dome weer om. Er was behalve schaalvergroting echter nog een ander verschil met eerdere optredens: een live-concert zonder beperkingen was voor iedereen iets dat ze anderhalf jaar niet meer hadden meegemaakt.

Euforie

Misschien dat de euforie daarom vanaf de eerste minuut zo groot was. Zo vaak als De Dijk Binnen zonder kloppen zal hebben gespeeld, nooit zal er zo hard zijn meegezongen. En als daarna de akoestische gitaar van Nico Arzbach opklinkt dan gaat het herkenningsapplaus voor Als ze er niet is meteen over in de regels: ‘tien tegen een dat ik mijn mond hou/als ik je weer zie’, die door Van der Lubbe nauwelijks overstemd kunnen worden.

Zoveel Dijk-successen, zo snel in de show, kan dat wel goed gaan? Natuurlijk, deze mannen weten hoe je een concert moet opbouwen. De eerste climax komt na drie kwartier met Onderuit, als gitarist Jelle Broek en saxofonist Roland Brunt na hun solo’s het ook tegen elkaar gaan opnemen. Dan even gas terug om precies drie kwartier later tot een nieuwe climax te komen met Wat een vrouw waarna Van der Lubbe even een schoon overhemd mag aantrekken. De reeks toegiften biedt dan nog ruimte aan Dansen op de vulkaan, misschien wel het liedje waar de hele zaal na anderhalf jaar onthouding van live muziek het meest op gewacht heeft.

Van der Lubbe en zijn mannen willen dan niet meer weg, lijkt het. Voor ieder moment heeft De Dijk toepasselijke liedjes gehad. Ook de laatste is raak. Mag het licht uit, zingt Van der Lubbe. Nee, voorlopig niet. Amstelveen, Arnhem en Hengelo staan komende weken op het programma. Want zoals Van der Lubbe drie jaar geleden in zijn dagboek noteerde, en in het boek Achter de Dijk wordt aangehaald: ‘Zingen met De Dijk wil ik in een gewone tour. We moeten doen wat we goed kunnen, dan zijn we op ons best.’ Het licht van De Dijk gaat ook na veertig jaar nog lang niet uit. Kom d’r maar eens om.

40 jaar De Dijk wordt behalve met twee concerten in de Ziggo Dome ook gevierd met een bundel verhalen, teksten en gedichten van zanger Huub van der Lubbe, Vlooienmarktdandy, een bandbiografie Achter de Dijk geschreven door journalist Hugo Logtenberg en diverse cd- en vinyl-uitgaven. Zo is er op paars vinyl de compilatie 40 jaar De Dijk (Het beste van nu tot toen), worden alle studio- en twee live-albums op cd verzameld in een boxset en is vanaf 26 november De Dijk in Paradiso verkrijgbaar als driedubbel-lp.

Meer over