De betonstorter genoot - voor één keer

'Latin lovesongs' en 'Alle klokken luiden' voor de makers van het nieuwe Muziekgebouw: ze vonden het erg mooi, maar gaan de volgende keer toch weer naar René Froger....

'Ik had vanavond wel allemaal bobo's uit de kunstwereld kunnen uitnodigen', zegt directeur Jan Wolff (63), 'maar dit zijn de mensen die het mogelijk hebben gemaakt. Een metselaar is voor mij even belangrijk als een musicus.'

De knalrode ondergaande zon zet door de reusachtige glazen buitenwanden de foyer in vuur en vlam. Voortdurend wordt Wolff aangeschoten door werklieden die hem feliciteren. Dat hij veel van hen bij naam kent komt door zijn betrokkenheid bij alle stadia van het bouwproces. Geen beslissing werd genomen zonder dat Wolff er zijn licht over had laten schijnen.

Loodgieter Sjon Roelofsen moet glimlachen. 'Meneer Wolff bemoeit zich overal mee. Meestal werkt dat fantastisch, maar soms is hij iets te enthousiast. Zie je dat gebroken ruitje daar? Dat sneuvelde toen hij per se wilde meehelpen iets te versjouwen.'

Roelofsen beaamt dat deze officieuze opening de bouwers extra aanzette om op tijd klaar te zijn. 'We zijn tot op het laatste moment aan het werk geweest. Als ik gisteren niet de leidingen voor de taps had aangelegd, hadden we nu mooi zonder bier gezeten.'

In de hoofdzaal is een heuse lichtshow aan de gang. De tientallen wandpanelen, bedekt met dunne houten latjes, lichten in razend tempo op in alle kleuren van de regenboog. Tijdens het concert dat volgt, wordt pas echt duidelijk wat de mogelijkheden zijn van dit nieuwe lichtsysteem. Wanneer de Braziliaans-Nederlandse zangeres Lilian Viera een 'Latin lovesong' inzet, kleurt de zaal dieprood. Genuanceerde kleurovergangen zorgen voor een unieke ervaring.

Bij het laatste nummer schuift plotseling de gehele achterwand omhoog en blijkt dat het podium bijna twee keer zo groot kan zijn. Vijf slagwerkers komen achter de wand te voorschijn en zorgen voor een ritmische finale. Het groen en geel van hun kleding wordt begeleid door flikkerende groene en gele wandpanelen.

'Alle klokken luiden, bim, bam, bom', resoneert een dozijn mannenstemmen als een voetbalkoor in de foyer, na afloop van het concert. Over de balustrade hangen bouwers die met een biertje in de hand luidruchtig de akoestiek van de foyer demonstreren.

Over de akoestische kwaliteiten van de concertzaal is niet iedereen enthousiast. 'Ik vond het wel goed, maar niet zo spectaculair als ik had verwacht', zegt Hans van den Berg, kind aan huis bij de vroegere IJsbreker en het Bimhuis. 'Ik ken Lilian Viera al heel lang en haar stem is ontzettend goed. Die kwam hier niet optimaal uit de verf.'

Betonstorter Johan Noordenbos vond het allemaal erg mooi. 'Het was de eerste keer dat ik Braziliaanse muziek heb gehoord.' Zal Noordenbos ook na vanavond in het Muziekgebouw te vinden zijn? 'Nou, ik ga eerder naar een concert van René Froger.'

Inmiddels heeft zich in de concertzaal een metamorfose voltrokken. Alle stoelen zijn weggeruimd en de zaalvloer is mechanisch verhoogd tot het niveau van het podium. In twintig minuten van concertzaal naar disco. Ook in deze setting komen de lichtwanden perfect tot hun recht.

Desondanks blijft het stil in de disco. Ietwat beteuterd kijkt Wolff naar de uitgestorven dansvloer. 'Dat was dus niet zo'n goed idee. Lekker dansen doen ze niet, die bouwvakkers.'

Meer over