De bandleden van Buckshot LeFonque zijn geen revolutionairen, ze maken een 'work in progress' 'En dan verkopen we maar niet een miljoen platen in een keer'

Met de soulballad Another Day heeft Buckshot LeFonque, de groep van stersaxofonist Branford Marsalis, haar eerste hit. Of het pop heet of jazz, dat doet er voor Marsalis niet toe....

Van onze medewerker

Alex Burghoorn

DEN HAAG/NOORDWIJK

'Ik heb Will Smith verslagen, joehoe.' Frank McComb gelooft het niet als hij de Nederlandse hitlijst onder ogen krijgt en de door hem gezongen ballad Another Day op de zesde plaats aantreft. 'Ik moest er de States voor verlaten, maar na twaalf jaar werken heb ik eindelijk succes', verzucht de zanger en toetsenist van de groep Buckshot LeFonque.

Buiten het Kurhaus, waar de groep 's avonds acte de présence zal geven op het openingsgala van de Platen 10-daagse, hangen wat mensen rond om artiesten te spotten. Tot zijn verbazing wordt McComb herkend en gewillig gaat hij op de foto. 'Dit is weird', giechelt hij. De echte celebrity van de band, Branford Marsalis, is niet in het Kurhaushotel te vinden. Op zijn vrije maandag speelt de stersaxofonist een rondje golf, sinds twee jaar zijn favoriete hobby. Tot het Haagse golfterrein kreeg hij niet zomaar toegang en dus is hij uitgeweken naar Noordwijkerhout. Op weg daarheen vertel McComb dat er bij verschillende platenmaatschappijen interesse voor een soloplaat bestaat, maar dat hij niet van plan is een 'kreunplaatje voor de dames' te maken.

'Nog even', zegt Branford Marsalis die de golfclubs terzijde heeft gelegd, en op de posters staat heel groot Frank McComb en in kleine letters Buckshot LeFonque'. De euforie over het door Buckshot

LeFonque geboekte succes is bij hem minder groot dan bij McComb, maar ook hij is er content mee dat het werk van de groep eindelijk succes heeft.

Jarenlang stond Branford bekend als het voor de popcommercie gevallen broertje van jazztrompettist Wynton Marsalis. Midden jaren tachtig deed hij van zich spreken door de samenwerking met zanger Sting, begin jaren negentig werd hij leider van het huisorkest van het late night-televisieprogramma The Tonight Show with Jay Leno, en drie jaar geleden presenteerde Branford hiphopjazz onder de naam Buckshot LeFonque. In de jazzwereld, waarin hij zijn eerste muzikale schreden zette, kreeg hij met die acties weinig handen op elkaar. In dat opzicht was de Buckshot-tournee twee jaar geleden geen succes. Deze week treedt de groep op in popzalen, 'waar men geen jazz verwacht'.

Er kan lang gepraat worden over wat voor soort muziek Buckshot LeFonque nu maakt, maar dat doet Marsalis liever niet. 'Het is goede muziek of niet. Dat is het enige wat telt.' Met een bezetting van jazzblazers, gitaar, bas, drums, een dj, een rapper en een zanger gaat het gezelschap alle kanten op. De grooves zijn afgeleid van hiphop, jungle en rock, de thema's zijn poppy of meer bebop van aard. Het is een regio in het pop-jazzlandschap dat steeds drukker bevolkt raakt met namen als Courtney Pine, Jazzmatazz, Steve Coleman, Vernon Reid en het Nederlandse Sfeq. Zij voegen actuele dansritmes toe aan een jazzbetoog. In het Buckshot-nummer Jungle Groove bijvoorbeeld wordt een aanstekelijk bebopthema over scherpe breakbeats gelegd.

Marsalis: 'Vernieuwing? Dat betekent niks voor mij. Wij zijn geen revolutionairen, dat is een problematische popmentaliteit. Iedereen wil maar iets uitgevonden hebben. Muziek is net als leven en dat vindt ook niemand uit, het is evolutie. Onze muziek is een work in progress. Ons laatste album Music Evolution laat een tussenstand horen, het geeft voorbeelden van de vele ideeën waar we mee bezig zijn. Het is niet een popalbum waar tien dezelfde nummers opstaan. Aan dat soort formatting doen we niet. En dan verkopen maar geen miljoen platen in een keer. Ik heb veel liever dat we vijfhonderd platen per week verkopen en dat over een periode van twintig jaar.

'Ik ben een jazzguy, ik ben opgegroeid met díe muziek en de houding die daarbij hoort. Dat betekent dat je onderzoek doet naar het verleden van een bepaalde stijl om van daaruit te werken aan een eigen sound. Daarmee win je respect bij het publiek.'

Het doceertoontje zit in de familie, al brengt Branford zijn verhaal met meer humor dan zijn grote broer. Frank McComb luistert aandachtig naar zijn bandgenoot, terwijl hij zijn jus d'orange drinkt. 'Zeg jij eens iets', mompelt Marsalis, zijn mond vol met een gehaktbal du chef. 'Nee nee, ik kan hier iets van leren.' Marsalis: 'Oh hou toch je mond.'

De indruk zou kunnen ontstaan dat Buckshot LeFonque Marsalis' feestje is. Niets, zo benadrukt hij, is minder waar. 'Ik ben de leider van de groep omdat ik haar heb opgericht. Maar als we optreden en ik zeg we gaan dat nummer spelen en iemand trekt een vies gezicht, dan spelen we het niet. Deze band heeft veel sterke punten, die willen we allemaal benutten. Iedereen brengt ideeën in die gewogen worden en ik ben niet zo naïef om te denken dat mijn songs de beste zijn. We zijn heel close: samen in de tourbus en samen in één kleedkamer.'

Niet het duo Marsalis-McComb maar de groep is dus doorgebroken met de hit Another Day - een soulballad die gunstig afsteekt tegen het huidige r & b-aanbod dat de popstations draaien. Ze hebben de schijn tegen zich: McCombs stem heeft een aanzienlijk aandeel in dat succes en Marsalis zet zijn handtekening onder het nummer met de sinds Stings hit Englishman In New York door hem gepatenteerde sopraansax-interventies.

'Ach het is toeval dat deze song opgepikt is. De eerste single van het album was de titelsong Music Evolution, met geweldige rap van rapper 50 Styles, die de groep net voor de tournee om persoonlijke redenen verlaten heeft. De jongens bij de radio begrepen het nummer niet omdat je het vaker moet horen voordat het aanslaat.

'Ik vergelijk het graag met Amerikaanse televisiecomedys. Amerikanen moeten de grap weten voordat die gemaakt wordt anders lachen ze niet. Ze willen een seintje krijgen van: let op, het gaat zo gebeuren. Ze voelen zich dan slim omdat ze het hebben zien aankomen, maar ondertussen zijn ze zo dom.

'Met songs idem dito: als het niet appelleert aan bekende structuren is het een slecht nummer. Ik kan daar echt kwaad om worden. Een effectenhandelaar had tijdens een feestje iets op onze muziek aan te merken omdat hij het met zijn beperkte gitaarspel niet kon naspelen. Ik zei: ''Als daar een groepje natuurkundigen zou discussiëren over de quarks-theorie, wat zou je dan zeggen?'' ''Niks want daar weet ik niks van.'' Met muziek zou zo'n reactie ook gepast zijn, maar iedereen heeft daar wel een mening over.'

Concerten Buckshot LeFonque: vanavond Amsterdam, 2 oktober Rotterdam, 4 oktober Groningen.

Het album Music Evolution verscheen bij Columbia.

Meer over