David Linx' woordloze solo's ontberen soul

Het Tilburgse festival voor improvisatiemuziek Stranger than Paranoia streeft naar een zo divers mogelijk programma. Zaterdag, op de derde festivaldag, waren al onder meer een band uit Guinee, een Nederlands-Japans duo met luit en elektrische gitaar, een modern klassiek ensemble en het jazzkwintet van programmeur Paul van Kemenade de revue...

Mannelijke zangers zijn zeldzaam in de jazz. De Belgische Parijsenaar David Linx gaat verder dan croonen, maar hij is ook geen 'stemkunstenaar'. Hij speelt eigen werk, waarin de ritmesectie hechte, golvend doorzoevende treintjes neerlegt waarover Linx zijn complexe zanglijnen drapeert. Hij heeft een redelijk beperkt, maar comfortabel bereik en doet met zijn pezige stemgeluid een beetje denken aan Lionel Richie.

De teksten zijn door de listige melodieuze sprongen vaak moeilijk te verstaan maar de scats (woordloze solo's) zijn buitengewoon knap. Als ze door een tenorsax met een sappige sound gespeeld werden, zouden het geniale solo's zijn geweest. Nu bleef het toch wat tam klinken. Dat kwam vooral doordat Linx één belangrijk ding ontbeert: soul. Als Arnon Grunberg het telefoonboek voorleest, hoor je meer passie.

Het achtkoppige Canadese ensemble NOJO ontbrak het niet aan temperament. De vet scheurende elektrische gitaar van mede-bandleider Michael Occhipinti zette onmiddelijk de toon voor een ongedwongen meeslepend concert. Met een stevige sound speelde de band composities van Occhipinti en van de pianist,Paul Neufield, die onder meer verwezen naar country, Afrikaanse muziek, blues en funk zonder te zeer voor de hand te liggen. De arrangementen zaten vol onverwachte keuzes, maar de muziek werd geen moment abstract.

Behalve dan op de momenten dat er een hoofdrol was weggelegd voor één van NOJO's vaste gastsolisten, de klarinettist Don Byron. De 45-jarige, alom gerespecteerde jazzvernieuwer maakte de indruk dat het hem helemaal niets kon schelen wat er gebeurde. Hij leek zijn best te hebben gedaan om zich zo dom mogelijk te kleden, miste alle cue's en stond zelfs zichtbaar te playbacken wanneer de ensemblestukken hem te snel gingen.

Byron had het concert duidelijk niet voorbereid en voegde dan ook niets toe.

Gelukkig bleek NOJO Byron helemaal niet nodig te hebben, dankzij solo's vol vrolijkmakende zeggingskracht door de overige bandleden.

Het laatste concert van Stranger than Paranoia is vanavond met het 17-koppige strijkorkest Jargon van Maurice Horsthuis en met de band van de Antilliaanse zangeres Izaline Callister.

Meer over