DagboekMarie-Amélie van Bourbon

Dagboekfragment: Bidden voor je leven bij een aardbeving

Erik van den Berg

Napels, 26 juli 1805

Na het avondmaal hoorde ik een verschrikkelijk lawaai. Tegen Mimi, die vroeg wat dit kon betekenen, kon ik alleen maar roepen: ‘Kijk uit, het is een aardbeving!’ We renden jammerend naar het portaal, waar we de Heilige Maagd aanriepen. Gedurende ongeveer drie minuten bleef de aarde in hevige beroering, aanvankelijk verticaal, daarna horizontaal; de lampen slingerden als wierookvaten, de honden huilden en de klokken beierden.

Daarna spoedden we ons naar mama, die half dood van schrik was. De binnenplaats was vol volk. Het hofpersoneel achtte het niet verstandig dat mama binnen zou blijven, dus gingen we met de twee zoontjes van François naar beneden. We installeerden ons in de rijtuigen bij de paardenstal, waar we tot middernacht met bezoekers praatten.

François en Isabelle waren in Caserta. François zat te schrijven toen plotseling de ganzen tekeer gingen. Hij riep Isabelle, in de veronderstelling dat er regen op komst was. Meteen gooide een zware schok alles omver. François en Isabelle haastten zich de trap af naar de binnenplaats. Daar knielden ze neer bij de poort, zegden de litanieën en gingen naar de kleine kapel, waar gezamenlijk werd gebeden.

Er volgden nog twee bevingen, die lichter waren. Ze sliepen die nacht in het tuinhuisje van de hovenier.

Marie-Amélie van Bourbon (1782-1866), echtgenote van de Franse ‘burgerkoning’ Louis Philippe. Uit Journal de Marie-Amélie – Reine des Français 1800-1866. Librairie Académique Perrin, 1981.

Meer over