Cynische stem van Dröge dekt Nederland toe

Wij Nederlanders (..en onze liefde voor 'doe maar gewoon'). Vrijdag, Nederland 1, 21.06 uur...

Komt Henny Huisman met een punthoofd van trots thuis om te vertellen dat hij met Gorbatsjov heeft 'gelunst', want 'dat heb ik toch effe geflikt'. Zegt z'n vrouw: 'Wil je even met de hond naar de dierenarts? Het beest is in een glas gestapt.' Kijk, zo'n vrouw die meteen aangeeft: ho-ho, down to the bottom, dat maakt Henny nou tot een fijne, gewóne Nederlander.

Zo'n Rudi Carell mag van Huisman best terug naar Nederland, maar níet als artiest (te veel kapsones); als gewóne burger. Henny bezit een flessenschraper en een kaasschaaf, hij is met vlag en wimpel geslaagd voor het diploma Gewone Nederlander. Wim Kok ook. Die kampeert.

Nederlands Elfde Gebod is: Gij zult gewóón doen. Dus is meubelontwerper Jan des Bouvrie (hallo, daar zijn we weer) een aansteller en kan makelaar Harry Mens het wel schudden met z'n Bentley waar een Haagse én een Amsterdamse claxon op zitten. Dan moet je kop eraf. Bij Paul, Sonja, Karel, of wie er dienst heeft.

Doe maar gewoon heet de eerste aflevering van Gert Jan Dröges reeks Wij Nederlanders. De vrouw van de premier broddelt, Pieter van Vollenhoven is meester in het gewoon doen en als doodgewone knul rijdt de kroonprins na sport, pils en meiden 'op zaterdagavond een bolide in de sloot'.

De vaderlandse volksziel in de spiegel, daar komt een historicus aan te pas. Herman Pleij reikte de contouren aan en Dröge ging nijver aan de slag met knip- en plakwerk van veel, erg veel archiefbeelden.

Hoe ontstond onze vergadercultuur? Sinds de eerste Nederlander zijn overtollige polderwater over de dijk bij de buurman kieperde en overleg dringend geboden bleek. We vergaderen tot iedereen het met ons eens is - en zo nee? 'Morgen is er weer een dag', zei parlementariër Weisglas al.

Zo wordt alles toegedekt met het opgewekt cynisme van Dröge's voice-over. Glamourland is ver weg.

We hebben het saaiste parlement (duttende, geeuwende politici). Onze liefde voor gewoon doen heeft ons er toe gebracht onze emoties tegenwoordig open en bloot te laten wapperen: huilen op tv is onze nationale sport geworden (Hennie Huilman gaat ons voor) en 'vooral als sporters huilen gaan we massaal over op kippenvel'.

Een natie die is opgegroeid met Klukkluk, Swiebertje en Pipo in plaats van Batman, Spiderman en Superman springt niet uit de band: ténzij in AVRO's Sterrenslag. Op televisie komen staat in de Top-10 van verplicht gewoon doen, samen met: naar de camping gaan, op straat eten (de frikandel), geloven ('spirualiteit' aldus Mens), verzamelen, voetbal kijken en gezellig op visite gaan. Koekje bij de koffie.

In confrontaties ligt Dröges kracht. Helaas zijn die nu beperkt. Z'n caleidoscoop vertoont zwakke momenten, met als dieptepunt volkskomiek André van Duin die stralen leidingwater huilt.

Dröge moet het vooral hebben van teksten als 'U bent weg van Viola Holt en mocht RTL 4 achter de decoder verdwijnen, dan bent u rijp voor een volksopstand'. Er zit meer muziek in Dröges stem dan in de claxon van Harry Mens. Nederland wordt niet Dröge-moe.

Node zien we Juliana het beeld uitfietsen. We hebben de gewoonste royalty ter wereld. Wacht maar tot Oranjegevoel, ijspret, gezelligheid én onze kijk op Duitsland tot programmathema worden verheven. Of het daarna nog een beetje gaat met meneer Dröge, lezen we straks wel in zijn biografie. Over ongewoon doen.

Ben Haveman

Meer over