Komedie

Crush

Harteloze monsters

Op hun wekelijkse vriendinnenavondje proberen de vrijgezelle veertigers Kate, Molly en Janine elkaar te overtroeven met sterke verhalen. De hoofdprijs, een doos chocolaatjes, gaat niet naar degene die de leukste man aan de haak heeft geslagen, maar naar de vrouw die zichzelf het zieligst vindt.

Wanneer Kate (Andie MacDowell) onverwacht het geluk vindt in de armen van een vijftien jaar jongere, knappe minnaar, raken haar vriendinnen van de kaart. Ze doen alles om de prille relatie te saboteren - omdat ze bang zijn dat Kate gekwetst zal worden, zeggen ze, maar in werkelijkheid uit jaloezie.

Crush, de debuutfilm van de Engelsman John McKay, lijkt gemaakt uit marketing-overwegingen. Tv-series en boeken over zelfstandige maar eenzame vrouwelijke dertigers en veertigers zijn populair, dus een film over het onderwerp zal ongetwijfeld een groot damespubliek trekken - dat is de gedachte achter deze productie.

Of dat publiek toehapt, is de vraag. Crush is een moeizame kruising tussen komedie en melodrama, waarin de botte grappen net zo misplaatst zijn als de huilbuien. McKay, die ook het scenario schreef, beschikt over bar weinig psychologisch inzicht; of misschien maakte hij met opzet karikaturen van zijn personages. Kate is een schaapachtige tante zonder eigen gedachten, haar vriendinnen zijn harteloze monsters.

De plot rondom de dames is potsierlijk. Het plan om Kate en haar loverboy uit elkaar te drijven, neemt een rigoureuze wending. Zó hadden de vriendinnen het nu ook weer niet bedoeld, en wanneer Kate dan haar toevlucht neemt tot een andere man - eerder door haar vriendinnen de hemel in geprezen - is het wéer niet goed.

De actrices hebben een ondankbare taak. Het is triest genoeg dat er voor vrouwen in hun leeftijdscategorie zo weinig interessante rollen zijn, maar met een film als Crush schiet niemand wat op.


Meer over