Tv-recensieFrank Heinen

Crazy for Football is een film voor als je even vergeet wat je voor een ander kunt betekenen

null Beeld

Vroeger gebeurde het wel eens dat keeper Luis zichzelf in zijn been sneed. Waarom? Om te bewijzen dat hij er was. Of-ie gek is? Luis vermoedt van wel. Schaamt-ie zich niet voor. ‘Als ik gek ben, ben ik gek.’

Luis was doelman van het Italiaanse voetbalteam dat in 2017 deelnam aan het WK 5-tegen-5 in Japan, een kampioenschap voor voetballers die door het leven gaan met een diagnose van psychiatrische aard. Het team werd gevolgd door regisseur Volfgango De Biasi, van de eerste, aftastende selectietrainingen tot de finales aan de andere kant van de wereld. De documentaire die dat opleverde heet Crazy for Football, staat sinds kort op Netflix en is zeer de moeite waard.

Iedere speler mankeert wel iets: Stefano heeft een atypische borderlinepersoonlijkheid, Silvio noemt zichzelf schizofreen en Ruben heeft moeite met sociale verbanden. Er zitten mensen bij die aan een stuk door kritisch zijn, en jongens die bij de minste kritiek op tilt slaan. Angstaanvallen, verslavingen, trauma’s, algehele verwarring; aan de driekoppige begeleidingsstaf (coach Enrico, dokter Santo en trainer Vincenzo) om van al die figuren één mozaïek te leggen. Mensen die zich gedurende hun ziekte hebben losgemaakt van de norm moeten samenwerken, zich aan strikte regels houden. De meeste spelers zijn al lang geleden het vertrouwen in zichzelf en in de ander verloren, en nu moeten al die in hun hoofd vastgelopen, allerminst atletische mannen samen wereldkampioen worden. Al die mensen die zich hebben aangewend niet te veel na te streven om teleurstellingen te voorkomen krijgen plots een kraakhelder doel. De sfeer is gespannen, zwaar van het in het verleden behaalde gebrek aan resultaten.

Misschien hangt het ervan af op welk moment je Crazy for Football ziet, wie weet was ik zelf niet volkomen in balans. Kan. Hoe dan ook: ik ontwaarde overal korte momenten die me diep troffen. Het kon een blik zijn, zoals het moment waarop de solitaire, zwijgzame Ruben tot aanvoerder wordt uitgeroepen en de trots door zijn verlegenheid heen barst. De grijns van de kale reus Sandrone, die liever langs de kant blijft als er gewonnen moet worden. De houding van het corpulente enfant terrible Antonio wanneer Japanse meisjes met hem op de foto willen. Of de woorden van dokter Santo, die uitlegt dat dit mensen zijn die altijd maar aan de kant zitten, wachtend op hun maandelijkse shot antipsychoticum, of op het einde, en die zich op het veld voor even herinneren hoe ze waren voor ze ziek werden.

Crazy for Football is, ondanks de naargeestig-woordspelige titel, een film die erin slaagt het verschil bloot te leggen tussen mededogen en medelijden, een film waaraan je kunt terugdenken als je even vergeet wat je voor een ander kunt betekenen. Sandrone formuleert het als volgt: ‘Soms heb ik een kus op mijn hoofd nodig. Anders begint het te roken daar.’

Meer over