Countryzanger zonder laarzen

Vijf jaar lang nam Lee Towers geen album op. 'Bergen ellende' heeft de zanger over zich heen gekregen...

MORGEN trek ik die dingen niet meer aan, want ik krijg er veel te zere voeten in, had hij toen hij thuiskwam tegen Laura gezegd. Dan hou ik m'n schoenen gewoon onder tafel.

Vandaar dat de zanger vandaag zwarte instappers draagt in plaats van laarzen. Keurig netjes, maar qua country-gevoel wel een stap terug. Subtieler ligt dat bij de rest van zijn kleding: zwarte broek, openstaand zwart matglanzend overhemd waaronder een gouden ketting schemert, kuif met bescheiden bakkebaarden. Dit is the man in black op z'n Hollands.

Op tafel voor hem liggen twee stapeltjes publiciteitsfoto's. Hij schuift ze naar voren en informeert. Zie je het verschil?

Eens kijken. De ene foto is Lee zoals we hem kennen. Gestoken in zijn signature prachtsmoking met gesteven boord, een forse rode lefdoek puilt uit de pochet, op de revers prijkt in fonkelstenen zijn logo. LT, de man die met zijn stentorstem al vele malen Ahoy' heeft gevuld, LT, de man die Las Vegas dichter bij huis haalde.

De tweede foto toont een ander mens. Zit het hem in de bril zonder randen, is het doordat het kapsel minder volume heeft? Of is het de begripvolle, levenswijze blik? De spotlights zijn een open haard geworden, de glamour is intiem.

Lee Towers lijkt net John Denver! Een triomfantelijke grijns verschijnt als hij dat hoort. Zie je wel, metamorfose geslaagd. 'Ik probeer die sfeer te hanteren', legt Towers uit. 'Maar in mijn optredens trek ik voor die een of twee countrysongs heus geen ander pak aan. Ik moet in hoge mate mezelf kunnen blijven.' Iets anders zou het zijn als hij voor de Grand Ole Opry werd gevraagd. Maar het mekka van de country is voorlopig nog ver weg voor de man die believe in your dreams als levensmotto heeft.

Het wordt tijd voor de muziek. 'Arjan, heb je al wat gehoord', informeert Lee. 'Nou? Benieuwd.'

Op Country Roads zingt Lee Towers (eigenlijke naam: Leen Huyzer), begeleid door de Canadese band South Mountain en met Jan Rietman op toetsen, veertien klassieke countrysongs, van Hotel California tot The most beautiful girl, en van Rhinestone Cowboy tot Roll on Mississippi. Hoe moet je, oog in oog met de zanger, zijn interpretaties omschrijven? Het klinkt voor countrybegrippen heel stevig, is de eerste, aarzelende observatie. De zang heeft een soortelijk gewicht dat je in de country zelden aantreft. Voorzichtig puntje van kritiek: de repertoirekeus had wat avontuurlijker gekund.

Dat laatste geeft de zanger grif toe. Maar kijk, dit album voegt zich bij de x dingen die hij in zijn lange carrière heeft gedaan. 'Neem je geen bekende songs, dan is de herkenbaarheidsfactor nul', legt Towers uit. 'Maar doe je Country Roads, dan is het overal waar je komt bingo, net als met New York of I can see clearly now. Een minder voor de hand liggende compilatie, dat is misschien iets voor later.'

Terwijl Country Roads nog maar amper in de winkels ligt, denkt Towers al aan een vervolg, zo goed is het country-avontuur hem bevallen.

De twee weken opnamen in de studio van Jan Rietman omschrijft hij als een vakantie ('toen m'n kleinkind geboren werd, hebben we gewoon met z'n allen beschuit met muisjes gegeten'), over de muzikanten spreekt hij vol ontzag ('ze spelen met het gemak waarmee wij ademen'). In Nashville is hij nog nooit geweest, maar dankzij een genereus aanbod van weekblad Privé komt daar binnenkort verandering in. 'Vind je dat niet mooi?

Waar dat verlangen naar country vandaan komt? Towers legt zijn hand even op de arm van de verslaggever. 'Dat zal ik je uitleggen, Arjan. De afgelopen jaren vond ik het irrelevant om muziek te maken. M'n hoofd en m'n hart stonden er niet naar. Nu gaat het met de mensen om me heen weer beter. Dan kom je in een opwaartse spiraal en ga je zelf ook beter functioneren. M'n vijfde kleinkind is geboren, m'n jongste dochter is getrouwd. Dan blijf je met z'n tweeën over, en wordt het tijd om wat anders te gaan doen.'

'Bergen ellende' heeft Towers over zich heen gehad de afgelopen jaren. Op de oudejaarsavond van 1994 was hij betrokken bij de brand die hotel Switel in Antwerpen in de as legde. Zijn vrouw Laura wist hij ternauwernood uit de vlammen te redden. Twee jaar geleden verongelukte zijn jongste broer Krijn, vlak daarna kwam zijn schoondochter om het leven bij een ongeluk met een terreinwagentje. Andere sterfgevallen: twee leden van zijn First Showband, zijn arrangeur Herman Schoonderwalt, alsmede 'advocaat Reinier de Jonge en nog een aantal dierbare vrienden'.

De feiten staan niet alleen breed uitgemeten in de bladen, maar worden ook keurig vermeld in de door de platenmaatschappij geleverde biografie. Towers maakt geen geheim van zijn privéleven en van zijn gedachten erover. 'Ik heb het gevoel dat alles in je leven is voorbestemd', filosofeert hij. 'Je noodlot kun je niet ontlopen. Generaal Patton was de grootste ijzervreter van de Tweede Wereldoorlog. Staande in de jeep, een zweepje in zijn rijlaarzen, reed hij onbevangen dwars door de linies heen. Weet je hoe die aan zijn eind gekomen is?'

Hij kijkt de verslaggever aan in de vaste overtuiging dat er geen antwoord zal komen. Nou? 'Overreden door paard en wagen. Arjan, dat kun je toch niet bedenken.'

IN EEN natuurfilm zag hij hoe een olifantenmoeder met haar slurf haar dode jong probeert omhoog te sjorren. 'De hele dag blijft ze bezig. Ook de kudde staat er omheen. Maar op zeker moment trekken de anderen verder. En later gaat ook de moeder mee. Wij hadden gelukkig genoeg oerinstinct om weer mee te gaan in die sleur van alledag. Heb je dat niet, heb je te veel vragen naar het waarom, dan kom je onder psychische behandeling.'

Aan de andere kant: 'Als je niet snapt dat je met die ellende wat moet, dan ben je blind', weet Towers nu. 'Ik probeer een voorbeeld te zijn. Laura en ik, we gaan in harmonie met elkaar om, en ook met de mensen met wie we werken.'

Weer zoekt zijn hand de arm van de verslaggever. 'Arjan, die cd is leuk om over te praten. Maar mijn leven bestaat niet alleen uit Country Roads, toch? Dan moet ik altijd aan Toon Hermans denken. Die zei: Leen, jij bent uniek, want er is niemand zoals jij.'

Sinds Lee Towers sings Elvis (1994) nam hij geen album op. Totdat de platenmaatschappij met een voorstel kwam: 'Weet je wat jij moet doen, met jouw stem? Een country-album.' Daarmee viel alles op zijn plek. 'Vroeger mocht je het woord amper uitspreken', zegt Towers. 'Maar ik heb al 23 jaar countrysongs op mijn repertoire.' Dat dankzij Garth Brooks, Ilse Delange, The Mavericks en Shania Twain de markt bovendien gewillig lijkt, is een fijne bijkomstigheid.

I can learn to live without you/ give me time/ and I can make it on my own. Hij citeert een tekstfragment dat hem na aan het hart ligt. 'Als je dat opneemt sta je bijna te janken. In de country worden de liedjes niet zo vaak echt van binnenuit gebracht, zoals ik dat doe.'

In John Denver spreekt 'de positiviteit' hem aan. 'Daarom hou ik zo van Back Home Again. Ik ben geen man die wegblijft. Al moet ik vijfhonderd kilometer rijden, ik ga altijd naar huis, ben altijd blij als ik weer bij m'n meissie in bed lig.'

Over haar gaat een ander liedje. Hij neuriet: If I made you feel second best/ Girl I'm sorry I was blind/ But you were always on my mind. 'Om me heen heb ik de mensen als bladeren van de boom zien vallen. Ik ben 53 jaar nu, Laura is drie jaar ouder. In de zomer van 2000 zijn we 28 jaar getrouwd en heeft Laura 25 jaar elk weekeinde in d'r uppie gezeten. Wij gaan straks leuke dingen doen, heb ik gezegd. Die belofte staat.'

Vijftien jaar geleden was Lee Towers de eerste Nederlandse artiest die het aandurfde Ahoy' af te huren om er een grote show neer te zetten. Velen zijn hem sindsdien gevolgd. Nog één keer gaat hij zijn huzarenstuk herhalen. Volgend jaar komt er een reeks van vijf Gala's of the Year. Daarmee maakt hij de vijftig vol.

Dat gala zou vlak na de millenniumwisseling worden gehouden. Maar begin maart kwam er een verrassend bericht.

Zoals wel vaker ging Towers afgelopen winter naar Curaçao, om 'de geest door te blazen en wat geschiedenis te studeren.' Elke dag las hij daar in de krant nieuwe verhalen over het millenniumprobleem. Nadat hij niet lang daarna, op een vlucht uit Zuid-Afrika, aan boord een documentaire zag over wat er zoal mis kan gaan aan het eind van dit jaar, was zijn besluit genomen. 'Ik kwam thuis en zei: Laura, dat gala in januari ga ik niet doen.'

'Ze hebben er allemaal om gelachen', zegt hij. 'Maar heb jij in de krant gelezen hoe die oefening op 9-9-99 is verlopen? En dat was dan nog een try-out. Ze lullen er niet over, maar jij en ik weten dat de Amerikanen miljarden hebben uitgetrokken om de Russen bij de millenniumproblematiek te helpen. Er hoeft maar ergens een kernonderzeeër met een oud klokkie te liggen en de boel gaat mis. Dan is het jubileum van Towers zijn glans wel kwijt.'

Ook zakelijk gezien had Towers een goede reden om zijn gala te verschuiven. Een flink deel van zijn publiek bestaat uit gasten en personeel van sponsors. Towers was de man die in 1984 'het sponsorpakket' introduceerde. Dit keer behoren Volvo, Minolta en Toshiba tot de investeerders.

'Als er problemen ontstaan, dan komen de bedrijven honderden oplossers tekort, want die zitten bij mij in de zaal', is zijn praktische redenering. 'En geloof maar niet dat die daar rustig zitten.'

OF DIE BRAND op oudejaarsavond hem misschien extra gevoelig heeft gemaakt voor jaarwisselingen? 'Tuurlijk, dat blijft je bij. Het was het ergste wat ik heb meegemaakt, maar ook het mooiste, want ik heb haar nog.

'Vorig jaar zaten we met de jaarwisseling met Gerard Cox en nog een mannetje of acht bovenop een berg van Curaçao. Overal om ons heen was vuurwerk. Het was een sprookje zo mooi. Nergens last van, ik heb het rustig op video opgenomen.'

Hij laat nog even reclamefilmpjes zien die zijn cd onder de aandacht moeten brengen. Dan wordt het tijd om op te stappen. 'Ik heb een lange dag achter de rug', zegt hij verontschuldigend. 'Maar je hebt gemerkt dat dat geen gevolgen had voor de kwaliteit van ons gesprek.'

Dan pakt hij een cd-boekje, en schrijft wat op een lege pagina. 'Beste Arjan, bedankt voor de medewerking. Groeten van Leen.'

Meer over