Confronterende bekentenissen over wellust onder veertigers

Ze zijn gestoken in smetteloos witte kleren. Mooie mensen die het goed kunnen doen. Vrienden, al jaren. Rondom een grote, al even witte lederen bank bespreken ze de gebeurtenissen van die middag: een rechtszitting waarop een van hen, een gynaecoloog, is vrijgesproken door de medische tuchtraad....

Marian Buijs

De koffers voor zijn reis naar Maleisië staan gepakt. Maar eigenlijk wil hij niet. En hoe voelt de nieuwkomer, de jonge geliefde van de vriendin zich tussen deze intimi waar alles kan worden gezegd? Zienderogen ontaardt het gezellig samenzijn in het uur van de waarheid. Snerpende opmerkingen schieten over en weer. En met het stijgen van de dronkenschap wordt de vriendschap steeds vuriger op de proef gesteld.

Zullen we het liefde noemen, het nieuwe stuk van Toneelgroep Oostpool, volgt een bekend stramien: twee stellen die elkaar volledigfileren tijdens een nachtelijke slemppartij. Vooral de gynaecoloog, een prachtige rol van Ad Knippels, gaat zichzelf meerdere malen te buiten in een niets ontziende monoloog. Tot hij doornat en overgoten met champagne, alle remmen loslaat en ons meevoert in zijn wanhoop.

Zijn vrouw, typisch doktersvrouwtje (Anne Martien Lousberg) kan die realiteit nauwelijks

aan. Zijn vriendin is daartoe beter in staat. Malou Gorter speelt haar met verve, een rots in de branding die ook haar zwakke kanten durft te tonen. Roerend is ze ook in haar verliefdheid op haar veel jongere minnaar.

We hebben zulke nachtelijke ontboezemingen al vaker op het toneel gezien: bij Edward Albee en bij Lars Norén. Dook vooral Norén altijd de psychologische zwartgalligheid in, regisseur Rob Ligthert houdt de toon licht. Als de gynaecoloog het niet meer weet en dronken achter de bank zakt, steekt hij zijn benen als een gymnastomhoog. Zoiets is niet alleen stilistisch sterk, het neemt ook even alle zwaarwichtigheid weg.

Maar een confronterend stuk blijft het. Want alle onderwerpen die de revue passeren zijn herkenbaar. Vrouwen van tegen de veertig die de biologische klok horen tikken en gretig ingaan op seks om aan hun kinderwens te voldoen. Vrienden die stuk voor stuk om persoonlijke aandacht schreeuwen, de noodzaak om er mooi uit te zien: hoe vaak valt het woord mooi niet? En de leegte die dit gezelschap uit alle hoeken beloert.

Schrijver Peer Wittenbols weet als geen ander van zijn generatie het huidige levensgevoel van veertigers woorden te geven. Woorden die kunnen klinken alsof ze op ter plekke worden bedacht, modieuze prietpraat die bij vlagen kan uitmonden in een heftige bekentenis en een genadeloze ontmaskering van dat levensgevoel.

Al zou zijn stuk nog aan kracht winnen als hij wat kariger met zijn taal zou zijn en al laat de ontknoping wat te lang op zich wachten, waardoor de actie in het middenstuk nogal stagneert, schrijven kan hij. En in de regie van Ligthert heeft de Arnhemse groep nu een voorstelling in huis die er wezen mag. Heftig, gedurfd en daarom niet te missen. Zeker niet door veertigers.

Meer over