Compacte pop en dartelende jazz

Er zit beweging in de Nederlandse jazzscene. Nog niet zo lang geleden was het normaal dat muzikanten hun hele leven in één stijl speelden....

Neem de pianist Jeroen van Vliet. Hij stond bekend als een lyrische en ingetogen muzikant, onder meer in het Paul van Kemenade Quintet. Je wist wat je te wachten stond bij van Vliet. Altijd mooi, altijd smaakvol spel op de vleugel. Woensdag knalde hij vies vervormde elektronische geluiden de zaal van het Bimhuis in. Het was geen gimmick. Het was gebalanceerd, muzikaal en superlekker.

Van Vliet speelt in VOER. De band van zangeres Vera van der Poel en violist Oene van Geel presenteerde woensdag zijn debuut-cd Bite – onderdeel van het B-oost festival aan de Amsterdamse IJ-oever, dat nog tot en met zondag duurt.

VOER begeeft zich welbewust op het grensgebied van popmuziek en jazz. De groovende nummers hebben de compactheid van popsongs, terwijl Van Geels dartele improvisaties en Van der Poels geavanceerde zangmelodieën een solide jazzbasis hebben. Erg rock ’n’ roll: van de teksten was niets te verstaan. Dat kwam deels door het drukke en volle groepsgeluid, met naast toetsen, viool en zang percussie van Afra Mussawisade, drums van Eric Hoeke en de vette basgitaar van Mark Haanstra. De klankrijkdom maakte dat bijvoorbeeld een electro-achtig nummer niet helemaal uit de verf kwam, maar tegelijkertijd zorgde het ervoor dat er voortdurend spannende dingen te beleven waren in de lekker stevig aangezette muziek. Passende abstracte projecties van Fransman Luminocinetique bewezen hoe belangrijk goed licht is voor de sfeer van een concert.

Koen Schouten

Meer over