Clementines repertoire bestaat te veel uit probeersels

Benjamin Clementine heeft echt goede liedjes nodig, mooi afgerond en zorgvuldig begeleid. De donkere aankleding en de sobere muzikale omlijsting: alles gaat tegen de Brit werken.

Gijsbert Kamer
null Beeld Micky Clément
Beeld Micky Clément

Mooie man, intrigerende muziek. Dat denk je wanneer je de 26-jarige Brit van Ghanese afkomst Benjamin Clementine voor het eerst aan het werk ziet. Fascinerende stem ook, die niet zelden refereert aan die van Nina Simone, of anders aan dat androgyne van Antony Hegarty. En hoewel niet heel spannend, blijkt zijn pianospel precies effectief genoeg om je bij de les te houden.

Maar nu dat lang beloofde albumdebuut At Least For Now er eindelijk is en Clementine al diverse malen op de Nederlandse podia te zien is geweest, valt het weerzien niet bepaald mee.

Daar komt de boomlange zanger met zijn groene regenjas. Slechts een lampje zorgt voor de verlichting. Hij gaat tegen zijn kruk hangen (zitten kun je het niet noemen) en zet zijn Condolence in. Mooi en gedragen gezongen, maar ook niet meer dan dat. Eigenlijk blijkt er bar weinig variatie in tempo en melodie te zitten in de liedjes die volgen.

Gelukkig komt er na drie liedjes versterking door een celliste, want het klankbeeld wordt al snel saai. Het plechtige, de donkere aankleding en de sobere muzikale omlijsting: alles gaat tegen de Brit werken.

Na precies een uur is hij klaar om snel terug te komen voor een toegift, waarin eindelijk een compleet afgerond liedje te horen is. River Man van Nick Drake. Clementine zingt het liefdevol, zonder al te veel stembuigingen. Het wordt met deze cover pijnlijk duidelijk wat er aan Benjamin Clementine schort: echt goede liedjes, mooi afgerond en zorgvuldig begeleid. Zijn eigen repertoire bestaat nog altijd te veel uit aanzetten en probeersels.

Gezien: 11/5,TivoliVredenburg, Utrecht.

undefined

Meer over