ColumnParis Fahion Week

Cécile à Paris - dag 2: sommige bollen worden wilde bloemen, andere zullen altijd knollen blijven

Na de show van Gucci, mét bloembollen, blijven grote vragen hangen.

Cécile Narinx

Zoals al geconstateerd in Milaan is een rechttoe-rechtaanshow met kleren, modellen en een achtergrondmuziekje nog maar zelden genoeg. Een beleving moet het wezen. Dat kan magnifiek zijn (McQueen op zijn hoogtepunt), het kan subtiel (Leonard Cohen die een gedicht voordraagt bij Haider Ackermann), het kan megalomaan (vliegtuigen & Robbie Williams bij Armani). 

Het Italiaanse huis Gucci, dat om Francofiele redenen dit seizoen in Parijs showde, hield zijn entertainment vooral raadselachtig. Zo zat de uitnodiging voor de show vast aan een kloeke zak bloembollen, waar ik licht gegeneerd mee over de trottoirs kuierde. De showlocatie was het oude en licht riekende Théâtre Le Palace in de Rue Faubourg Montmartre. Daar stonden drommen buurtbewoners stupéfait te kijken (zoals Parijzenaars dat goed kunnen) en drommen meisjes te krijsen vanwege een mij volstrekt onbekende doch wereldberoemde Koreaanse popster. Binnen kreeg elke gast een binocle en een folder met een cryptisch verhaal over de oude filmsterren Leo de Berardinis en Perla Peragallo en werd een oude film afgedraaid, iets engs met een lijkbleek meisje dat gilde en haar armen in windsels wond. Tijdens de show noteerde ik de volgende trefwoorden: logo-onderbroeken/nerds met glitter/gebreide spencer & leren toque/androgyn/veren/platformschoenen/trui met gezicht van Dolly Parton/aardbeienjurk met latex col/salopet/Mickey Mouse-tas/vilthoeden/man in badpak/paarse cummerband met blote bast/kettingen met bronzen bollen/boa’s/ kroontjes /spiegeltjes.

Gucci.Beeld Dan Lecca

Halverwege zong opeens Jane Birkin, die ontroerde en charmeerde, maar na afloop restten grote vragen. Zeker, ontwerper Alessandro Michele heeft een totaal eigen hypereclectische esthetiek en handschrift, en lijkt in een voortdurend creatief delirium te verkeren. Wat hij ontwerpt is cool en knettergek en gewild. Maar wat hadden de bloembollen met de film te maken? En, prangender, met Dolly Parton?

Ik zal het woensdag in de showroom navragen. Misschien ontbreekt het me aan verbeeldingskracht. Sommige bollen worden wilde bloemen, andere zullen altijd knollen blijven.

Meer over