Canto Ostinato

Uitstekend geschreven portret van de componist

Canto Ostinato van de vorig jaar overleden Simeon ten Holt is een van de eigenaardigste muziekstukken van onze tijd. Niet omdat het stuk uren kan duren, hypnotische herhalingen bevat en de uitvoerenden, meestal twee of vier pianisten, ruimte geeft voor eigen bijkleuringen, maar omdat het zo ongelooflijk populair is geworden. Sinds de eerste uitvoering in 1979 zijn er een kleine twintig uitvoeringen op cd uitgebracht.

In vijftig pagina's biedt Volkskrant-journaliste Wilma de Rek een uitstekend geschreven portret van Ten Holt, in wezen een uitvoerig interview, dat is uitgebreid met dagboeknotities van de componist, een wijsgerige kluizenaar die uiteindelijk leerde de intuïtie meer ruimte te geven dan de rede. Korte bijdragen van of interviews met bewonderaars en uitvoerders (onder wie Sandra en Jeroen van Veen, Paul Witteman en Angela Groothuizen) completeren het beeld. Bijzonder is dat een kwart van het boek vol staat met muzieknoten. De omslag meldt dat het gaat om de 'integrale bladmuziek', het is een halve partituur en een moeilijk leesbaar handschrift.

Neemt niet weg dat het leuk is om de noten te volgen aan de hand van de op cd en dvd meegeleverde muziek. Toetje is een compilatie van fragmenten uit allerlei bewerkingen, waarin een beiaard, harp, elektronica en dansers de revue passeren. Daar gaat veel meer tijd in zitten dan in het lezen van het boek. Ten Holt zou het prima hebben gevonden. 'Muziek heeft wel nut', zei hij. 'Natuurlijk. Dat je er uren naar kunt luisteren, dat is toch fantastisch?'

Meer over