Review

Canshaker Pi's debuutalbum barst van bravoure

Al tijdens de laatste reeks optredens van garagepopband Palio SuperSpeed Donkey zoemde de naam Canshaker Pi rond, het nieuwe bandje dat Willem Smit (gitaar, zang) en Ruben van Weegberg (bas) naast Palio hadden opgericht en dat, zeker in de ogen van de betrokkenen, toen al meer toekomst leek te hebben.

De jonge Amsterdammers van Canshaker Pi brengen een debuutalbum barstensvol bravoure.

Nu verschijnt het titelloze debuutalbum van de jonge Amsterdamse groep en wat is het een liederlijke, razende gitaarplaat geworden: een album dat brult van energie en nadrukkelijk teruggrijpt op de Amerikaanse alternatieve rock van de jaren negentig.

De songwriter heeft alle ballast afgeschud: het mocht ritmisch en qua songstructuur alle kanten op en dat doet Canshaker Pi ook, als een hoogwaardig Hollandse erfgenaam van Pavement, maar dan met de hysterisch-agressieve inslag van de Pixies. En wat werd het allemaal loeistrak gevangen door de producers, Remko Schouten en de Amerikaan Stephen Malkmus (inderdaad, van Pavement).

Bravoure was ook al een kenmerk van Palio SuperSpeed Donkey, maar Canshaker Pi is feller, rauwer, harder, veelzijdiger, onvoorspelbaarder en vooral gevaarlijker. Zulke goede, dwingende rockdebuten hoor je in Nederland niet vaak, zo zullen ook de bezoekers van Le Guess Who zaterdag ondervinden.

Canshaker Pi (****), pop.
Canshaker Pi, Excelsior/V2.

Meer over